বিহুত বাউঞ্চাৰ
কেইদিনমানৰ ভিতৰতে অসমীয়া ৰাইজৰ মাজত জনপ্ৰিয়তা অৰ্জন কৰা মৰ্মিতা মিত্ৰই হেনো আজি-কালি বাউন্সাৰ লৈ ফুৰে৷ কেৱল মৰ্মিতা মিত্ৰই নহয় চাগৈ, শুনা মতে, আন কিছুৱেও লয় হেনো বাউন্সাৰ৷ বিহু মঞ্চত হ’ব পৰা অপ্ৰীতিকৰ ঘটনাৰ পৰা বাচিবৰ বাবেই হয়তো এই ব্যৱস্থা৷ ইয়াত গায়িকাগৰাকীক দোষ দিবলগীয়া নাই৷ আজিকালি যিহে দিন-কাল পৰিছে একাংশ বিহুবলীয়া ৰাইজে বিহুৰ ৰাগীত মতলীয়া হৈ কাক কি ব্যৱহাৰ কৰে, কাৰ গাৰ ওপৰতে গৈ জঁপিয়াই পৰে, কাক কোনে গৈ সাবট মাৰি ধৰে তাৰ ঠিক নাই৷ সেয়ে এনে পৰিস্থিতিত বাউন্সাৰ লগত লৈ ফুৰাটোত বেয়া পাবলগীয়া নাই৷ কিন্তু বেয়া পাবলগীয়া বা অতিকৈ চিন্তাৰ কাৰণ হৈ পৰিছে অন্য কিছু কথাহে, যিবোৰ ক’লে হয়তো একাংশ আৱেগপ্ৰৱণ অসমীয়াৰ ৰোষত পৰাৰো তীব্ৰ সম্ভাৱনা আছে৷ কিন্তু ৰোষত পৰিলেও বা হাজাৰ গালি খালেও কথাবোৰ কোনোবাই ক’বই লাগিব৷ কাৰণ মিঠা মিঠা কথা কৈ জনপ্ৰিয় হোৱাতকৈ আত্মবিশ্লেষণৰ যোগেদি তিক্ততাপূৰ্ণ বাস্তৱ সত্যক উন্মোচন কৰি দহজনৰ গালি খোৱাটো জাতিটোৰ ভৱিষ্যতৰ কাৰণে মংগল৷
সংস্কৃতি এটা জাতিৰ জীৱনধাৰা৷ জাতিটোৰ ভাষা, সাহিত্য, ৰীতি-নীতি, ধৰ্ম, সুকুমাৰ কলা, স্থাপত্য, ভাস্কৰ্য, সাজ-পোছাক, মাত-কথা, লোকবিশ্বাস ইত্যাদিৰ সমাহাৰেই সেই জাতিটোৰ সংস্কৃতি৷ সুস্থ শাসন, একনিষ্ঠ সাধনা আৰু সুস্থিৰ নিৰাপত্তাই সংস্কৃতিৰ বিকাশত সহায় কৰে৷ একোজন শক্তিধৰ, বিচিত্ৰ প্ৰতিভাৰে মহীয়ান, অন্তদৃৰ্ষ্টিসম্পন্ন গভীৰ চিন্তাশীল মহিষীৰ আকুণ্ঠ প্ৰচেষ্টাটেই একোটা সংস্কৃতিয়ে একোখন সভ্য সমাজৰ ধবজাবাহক হিচাপে থিয় দিব পাৰে৷ অসমৰ কলা-সংস্কৃতিৰ আকাশত তিৰবিৰাই থাকি সমগ্ৰ জাতিটোকে পোহৰাই তোলা উজ্জ্বল নক্ষত্ৰ দুটাই হৈছে মহাপুৰুষ শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱ আৰু মহাপুৰুষ মাধৱদেৱ৷ গুৰু দুজনাৰ আপ্ৰাণ প্ৰচেষ্টাত যিদৰে জাতিটোৱে কু-সংস্কাৰৰ অটল গহ্বৰৰ পৰা নিজকে সভ্যতাৰ দিশলৈ আগুৱাই লৈ যাবলৈ সক্ষম হৈছিল আধুনিক যুগৰ ক্ষেত্ৰটো এনে কেইজনমান মনীষীৰ হাতত ধৰিয়েই অসমীয়া কলা-সংস্কৃতিয়ে আৰু এখোপ ওপৰলৈ উঠিব পাৰিছিল৷ ৰূপকোঁৱৰ জ্যোতিপ্ৰসাদ আগৰৱালা, কলাগুৰু বিষ্ণুপ্ৰসাদ ৰাভা, ৰুদ্ৰ বৰুৱা, খগেন মহন্ত, সুধাকণ্ঠ ভূপেন হাজৰিকাকে আদি কৰি অনেকজন মহান মনীষীৰ বৌদ্ধিক কৰ্ষণ আৰু একনিষ্ঠ শিল্প-সাহিত্য কৰ্মই অসমীয়া সংস্কৃতিক বিপুলায়তন প্ৰদান কৰিছিল৷ এইসকল মহান মনীষীৰ আদৰ্শ, চিন্তা আৰু চেতনাৰে সমৃদ্ধ অসমীয়া সাংস্কৃতিকভাৱে পৰিপূৰ্ণ আৰু মান্য৷ জাতিৰ এই মান্যতা কাললৈ জীয়াই ৰখাটো আমাৰ প্ৰতিজনৰে কেৱল কৰ্তব্যই নহয়, দায়িত্বও৷
অসংখ্য উৎসৱ-পাৰ্বণ, ৰীতি-নীতি, লোকবিশ্বাস, পৰম্পৰাৰ মাজতে আজিৰ সময়ত সংস্কৃতি আৰু ঐতিহ্যৰ ক্ষেত্ৰত অসমীয়া জাতিটোক বিপুলায়তন প্ৰদান কৰা উৎসৱটিয়েই হৈছে ‘বিহু’৷ বিহু উৎসৱটোৰ বুকুতে অসমীয়া সংস্কৃতি আৰু জাতীয় ঐতিহ্যৰ সিংহভাগ সমল পোৱা যায় বাবেই বিহুক অসমীয়া লোক-সংস্কৃতিৰ শ্ৰেষ্ঠতম সম্পদ হিচাপে গণ্য কৰা হয়৷ প্ৰকৃতপক্ষে অসমীয়া সমাজ জীৱনৰ ৰীতি-নীতি, আচাৰ-ব্যৱহাৰ, ধৰণ-কৰণ, পিন্ধন-উৰণ, খেতি-বাতি, খোৱা-বোৱা, চিন্তা-কল্পনা আদিৰ এনে এটা দিশ নাই, যিসমূহ বিহুৰ মাজেদি প্ৰতিফলিত হোৱা নাই৷ কেৱল সাংস্কৃতিক ঐতিহ্যই নহয়, বিহুৱে জাতীয় ঐক্য, সম্প্ৰীতি আৰু জাতীয়তাবোধ সৃষ্টিত কালজুৰি অতি গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা লৈ আহিছে৷ সঁচা অৰ্থত ক’বলৈ গ’লে অসমৰ জাতীয় ঐক্য আৰু সংহতিত যুগ যুগ ধৰি বিহুৱে যিদৰে উচাহৰ সৃষ্টি কৰে সম্ভৱতঃ অসমীয়া সমাজ জীৱনত আন কোনো উৎসৱেই এনে উৎসাহ সৃষ্টি কৰিব নোৱাৰে৷ বিহুৰ উৎপত্তি প্ৰসংগত বিভিন্ন পণ্ডিতে বিভিন্ন মতপোষণ কৰে যদিও প্ৰকৃতিৰ বৈচিত্ৰ্যময় ৰূপ-বৈভৱৰ পৰিৱৰ্তন আৰু কৃষিকেন্দ্ৰিক লোকজীৱনৰ সহজ-সৰল জীৱন-যাত্ৰাৰ মাজতেই এদিন বিহুৰ উৎপত্তি হৈছিল৷ কথাতে কয় যে বিহুত নাই যি, অসমীয়াত নাই সি৷ সেইবাবেই বিহু অসমীয়াৰ জাতীয় উৎসৱ৷ বিহু তিনিটা হ’লেও বসন্তকালত উদ্যাপিত ৰঙালীৰ আমেজেই কিন্তু সুকীয়া৷
এই বিহুটিৰ লগত অসমত বাস কৰা পাহাৰ-ভৈয়াম, ধৰ্ম-বৰ্ণ, জাতি-উপজাতি নিৰ্বিশেষে সকলোৰে এক অভিন্ন নিবিড় সম্পৰ্ক আছে বাবেই বিহুৰ মৰমত প্ৰতিগৰাকী অসমবাসীৰ হৃদয়ত তৎপৰতা আৰম্ভ হয়৷ মূলতঃ কৃষিজীৱী সমাজত উদাৰতা আৰু সমন্বয়ৰ প্ৰতীক বিহুক অসমীয়া সমাজৰ অন্তৰ্ভুক্ত প্ৰতিটো জনগোষ্ঠীয় লোকে পালন কৰে৷ অষ্টাদশ শতিকাৰ আৰম্ভণিত স্বৰ্গদেও ৰুদ্ৰসিংহৰ ৰাজ পৃষ্ঠপোষকতাত অসমৰ বিভিন্ন জাতি-জনগোষ্ঠীক সাঙুৰি লৈ একতা-সম্প্ৰীতিৰ ডোলেৰে বান্ধি লোৱা বাপতিসাহোন বিহুটিয়ে চহা জীৱনৰ মাজৰ পৰা ওলাই আহি ৰংঘৰৰ বাকৰিত আনুষ্ঠানিকভাৱে সামাজিক মৰ্যাদা লাভ কৰিছিল৷ উচ্চ-নীচৰ প্ৰাচীৰ নমনা এই বিহুৱে নানা জাতি-উপজাতি আৰু বিশাল সাংস্কৃতিক বিনিময়েৰে গঢ়ি উঠা বৃহৎ অসমীয়া জাতিক বিশেষ মৰ্যাদা প্ৰদান কৰাৰ লগতে মানুহৰ অন্তৰৰ পৰা অন্তৰলৈ বিয়পায় সঁচা ভাতৃত্ববোধ, মৰম, চেনেহ, আত্মীয়তা আৰু শান্তিৰ বন্যা৷ আৰ্যোত্তৰ কালৰ পৰা নীৰৱধিভাৱে চলি থকা বিহুৱে সমগ্ৰ অসমীয়া জাতিটোৰ মান, স্বাভিমান, শান্তি, সম্প্ৰীতি আৰু ঐক্যক সংস্কৃতিৰ এনাজৰীৰে বান্ধি ৰাখিবলৈ কালজুৰি চেষ্টা চলাই আহিছে৷ এটা কথা ঠিক যে, যিদিনাই বিহুটি আমাৰ মাজৰ পৰা বিদায় লোৱাৰ উপক্ৰম হ’ব, সেইদিনাই আমাৰ অসমীয়া বুলি চিনাকি দিয়া এই জাতিটোৰো অপমৃত্যু ঘটিব৷ সেয়ে বিহুক লৈ প্ৰতিজন অসমীয়া প্ৰতিটো মুহূৰ্ততে সজাগ আৰু সচেতন হোৱাটো অতিকৈ বাঞ্চনীয়৷
পিছে এইক্ষেত্ৰত অমি অসমীয়াই কৰিছোঁ কি? সময়ৰ পৰিৱৰ্তনৰ সোঁতত হাতে হাত ধৰি সংস্কৃতিও আগবাঢ়ি যায়৷ কালৰ গতিত ৰূপান্তৰিত অসমীয়া সমাজখনে বিহুকো বহু ৰূপান্তৰ কৰিলে৷ সময়ৰ গতিশীলতাত বৃহত্তৰ অসমীয়া সমাজখনৰ ৰীতি-নীতি, লোকবিশ্বাস, পৰম্পৰা, জীৱনধাৰাৰ প্ৰক্ৰিয়াৰো বহু পৰিৱৰ্তন হ’ল৷ সংস্কৃতিয়েও ৰূপ সলায়৷ এয়া চিৰা-চৰিত ঘটনা৷ সময়ৰ সোঁতত বিহুৱেও বিৱৰ্তনৰ বিভিন্ন স্তৰ পাৰ কৰি আজিৰ পৰ্যায় পাইছেহি৷ পৰিৱৰ্তনৰ কোবাল সোঁতত বাপতিসাহোন বিহুটি আজি এক আড়ম্বৰপূৰ্ণ সুবৃহৎ অনুষ্ঠানলৈ ৰূপান্তৰিত হৈছে৷ এসময়ত আহোম স্বৰ্গদেউ ৰুদ্ৰসিংহই প্ৰথমে পথাৰৰ গছতলৰ পৰা বিহু বুটলি আনি ৰংঘৰৰ বাকৰি পোৱাইছিলেহি৷ ৰংঘৰৰ বাকৰিৰ পৰা বিহু ক্ৰমে ৰজাঘৰ, ডা-ডাঙৰীয়াসকলৰ ঘৰ আৰু পাছত আনসকলো প্ৰজাৰ ঘৰলৈ বিয়পি পৰিল৷ এইদৰে বিহু আহি ঘৰৰ চোতাল পালেহি৷ গৃহস্থই আদৰি ল’লে৷ কালক্ৰমত বিহু অসমীয়াৰ জাতীয় জীৱনৰ লগত একাত্ম হৈ পৰিল৷ সেইদৰে বিৱৰ্তনৰ বিভিন্ন স্তৰ অতিক্ৰম কৰি একালৰ বৰপথাৰৰ যুৰীয়া আঁহতৰ তলৰ বিহু চোতাল গৰকি এসময়ত মঞ্চলৈ উঠিল আৰু এতিয়া ইণ্টাৰনেটৰ জৰিয়তে সমগ্ৰ বিশ্বতে বিয়পি পৰিল৷ ১৯৫১ চনতে প্ৰথমে গুৱাহাটীৰ লতাশিল পথাৰত মঞ্চ বিহু উদ্যাপিত হয় বুলি কোৱা হয়৷ সম্প্ৰতি ৰাজ্যখনৰ আটাইকেইটা নিউজ চেনেল, বিভিন্ন ডিজিটেল মাধ্যম, ছ’চিয়েল মিডিয়া আদিয়ে বিহুৰ পৰম্পৰাগত ৰীতি-নীতি, নৃত্য-গীতক জগতসভাত প্ৰতিষ্ঠা কৰাত যথেষ্ট সবল ভূমিকা পালন কৰিছে৷ আজি অসমৰ সৰ্বত্ৰে মঞ্চ বিহু (বিহু সন্মিলনী) উদ্যাপিত হয়৷ কিন্তু দুৰ্ভাগ্যৰ কথাটো হ’ল বৰপথাৰৰ যুৰীয়া আঁহতৰ তলৰ বিহুটো চহৰৰ ৰংচঙীয়া মঞ্চত উঠাৰ পাছৰ পৰাই বিহুৰ নামত কিছুমান বিজতৰীয়া অপচিন্তা আৰু অন্ধ অনুকৰণে গুৰুত্ব লভিবলৈ ধৰিলে, যাৰ বাবে শংকৰ-মাধৱ, জ্যোতি-বিষ্ণুৱে গঢ় দিয়া অসমীয়া সমাজ-জীৱনৰ মৰ্যাদাৰ ভেটিটোত, গৰিমাপুষ্ট সংস্কৃতিৰ ভেটিটোত কেনা লাগিবলৈ আৰম্ভ কৰিলে৷
পশ্চিমীয়া অপসংস্কৃতিৰ (সংস্কৃতি আদৰণীয়, কিন্তু অপসংস্কৃতি নিন্দনীয়) তীব্ৰ আগ্ৰাসনত অসমীয়া জাতীয় উৎসৱ ৰঙালী বিহুটিয়েও নান্দনিক সৌন্দৰ্য আৰু স্বকীয় বৈশিষ্ট্য হেৰুৱাই লঠঙা ৰূপ ল’বলৈ বৰ বেছিদিন নালাগিল৷ ভোগবাদ-বস্তুবাদৰ আঁচোৰত বিহুৰ জীপাল ৰূপটি তেনেই জুৰুলা হৈ পৰিল৷ অসমৰ সংস্কৃতিৰ পথাৰখনত কিছুমান অপসংস্কৃতি আৰু বিশৃংখলতাৰ পয়োভৰ এনে পৰ্যায়ত ঘটিবলৈ আৰম্ভ কৰিলে যে তাকে দেখি অসমৰ সচেতন জনতা সঁচাকৈয়ে বিচুৰ্ত, হতচকিত; আৰু তাৎপৰ্যপূৰ্ণভাৱে এনে বিজতৰীয়া সংস্কৃতিৰ উপদ্ৰৱ ব’হাগৰ বতৰতেই বেছি হয়৷ চুবুৰীয়ে চুবুৰীয়ে বিহু পাতি জাতীয় পৰম্পৰাক ৰক্ষা কৰাটো বহুতৰ বাবে পেচাত পৰিণত হৈ পৰিছে৷ চ’ত মাহৰ আগমনৰ পৰাই অসমৰ বিভিন্ন প্ৰান্তৰ এচাম কিশোৰ-কিশোৰী তথা যুৱক-যুৱতীয়ে ৰাজপথত বাটৰুৱাৰ পৰা ৰঙালী বিহুৰ চান্দা তোলাত ব্যস্ত হৈ পৰে৷ যান-বাহন ৰখাই ডাবি-ধমকি দি হ’লেও বাটৰুৱাৰ পৰা ধন সংগ্ৰহ কৰি জাতীয় অনুষ্ঠান ৰক্ষাৰ নামত বিহু পতাটো এচামৰ বাবে হৈ পৰিছে সাংস্কৃতিক পৰম্পৰা৷ এনে পৰম্পৰাত উদগণি যোগায় আকৌ একাংশ জাতীয় সংগঠনে৷ বিহুৰ নামত চান্দা তোলাৰ ব্যৱস্থাই ত্ৰাহিমাম দেখায় সৰু-বৰ ব্যৱসায়ীৰ লগতে সাধাৰণ নাগৰিককো৷ পৰম্পৰা আৰু সমন্বয়ৰ উৎসৱটো এনে কিছুমানৰ বাবেই বিৰক্তিকৰো হৈ পৰে বহু সময়ত৷ ড॰ ভূপেন হাজৰিকাই গীতৰ জৰিয়তে কৈ থৈ গৈছে যে ‘বৰদৈ চিলাজনী অসমলৈ আগতে আহিছিল, আহি হিলদ’ল ভঙা এটা মন দিছিলে, নানা জাতি-উপজাতি একে কৰিছিলে; আজি বছৰেকৰ মূৰত তাই আহে আৰু যায়; অসমীয়া মনটোত থিতাপি নলয়’৷ বৰদৈচিলাৰ সৈতে ৰঙালী বিহুৰ অভিন্ন সম্বন্ধ৷ কিন্তু সময়ৰ গতিত এই সম্বন্ধ প্ৰায় নোহোৱাৰ দৰেই হৈছে৷ এতিয়া বৰদৈচিলা নাহিলেও বিহু আহে, বৰদৈচিলা গ’লেও বিহু থাকে৷ বিহুবলিয়া ৰাইজৰ নামতে পৰ্বটো দুই-তিনিমাহ চলে৷ দুই-এটা টিভি চেনেলেটো চাৰি-পাঁচ মাহেই চলায়৷ এতেকে, সাম্প্ৰতিক প্ৰেক্ষাপটত সাতবিহুৰ প্ৰাসংগিকতা প্ৰায় নোহোৱা হৈ পৰিছে৷
পুঁজিপতিৰ পৃষ্ঠপোষকতাত গঢ় লৈ উঠা আজিৰ বিহুৰ ঠিকাদাৰসকলে (একাংশ) বাপতিসাহোন বিহুটোক ব্যৱসায়িক মঞ্চলৈ ৰূপান্তৰিত কৰি পেলালে৷ একাংশ অনা-অসমীয়া বহিৰাগত ব্যৱসায়ীৰ অৰ্থনৈতিক পৃষ্ঠপোষকতাত জাতি ৰক্ষাৰ আখৰা কৰা কিছুসংখ্যক বিহু মঞ্চই কোন গায়কক কিমান টকাত ঠিক কৰিব তাক লৈ প্ৰতিযোগিতা কৰে৷ অসমীয়াৰ এনে স্বভাৱৰ সুযোগ লৈ এচাম গায়ক-গায়িকাই আকৌ অসমীয়াৰ আৱেগকলৈ আৰম্ভ কৰি দিয়ে ব্যৱসায়৷ গায়ক-গায়িকাৰ মাৰ্কেটিঙৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰে কোনে কিমানখন মঞ্চত বুক হ’ব, কাৰ দাম কিমান? মাৰ্কেটিঙৰ নামত বহুতে জুবিন গাৰ্গকো ব্যৱহাৰ কৰে; আনকি মৃত ৰাজীৱ শদিয়াও বাচি নাযায়৷ বেলেগ ৰাজ্যৰ গায়িকা অসমত জনপ্ৰিয় হোৱাটো ডাঙৰ কথা নহয়, ইয়াত বেয়া পাবলগীয়াও একো নাই৷ অসমৰে কল্পনা পাটোৱাৰী আজি বিখ্যাত ভোজপুৰী গায়িকা৷ সকলোৰে শ্ৰদ্ধাৰ ড॰ ভূপেন হাজৰিকা পশ্চিম বংগৰ লগতে বাংলাদেশতো অতিকৈ জনপ্ৰিয়৷ কিন্তু কথা হ’ল সেইসকল শিল্পীয়ে জাতীয় আৱেগক মাৰ্কেটিঙ ষ্ট্ৰেটেজি বনাই জনপ্ৰিয় হোৱা নাছিল৷ নিজৰ কণ্ঠ, সাধনা আৰু শিল্পকৰ্মৰ যোগেদি তেওঁলোক মহান৷ কিন্তু আজি-কালি অট’টিউনত গান গাই জনপ্ৰিয় হোৱা বহু গায়ক-গায়িকাৰ কণ্ঠ মঞ্চত শুনিলে ফাঁট মেলা বসুমতি পাতালে লুকাও যেন অৱস্থা হয়৷ নিজকে শিল্পী বুলি কোৱা এনে কিছুসংখ্যক গায়ক-গায়িকাৰ প্ৰতিযোগিতাৰ বাবেই বহুসময়ত অসমীয়া কৃষ্টি-সংস্কৃতিও বিপদাপন্ন হৈ পৰিছে৷ আজি কিছুদিনৰ পৰা প্ৰচাৰবলিয়া কিছুমান পাবত গজা গীতিকাৰ, গায়কৰ দ্বায়িত্বহীন শব্দ শৃংখলাই জাতিটোক হতচকিত কৰি তুলিছে৷ প্ৰচাৰৰ নামত গীতিকাৰে ব্যৱহাৰ কৰা কিছুমান অৰ্থবিহীন শব্দই জাতিটোক লজ্জিত কৰি তোলাৰ লগতে সেই মুষ্টিমেয় গায়ক, গীতিকাৰচামৰ নিলৰ্জ্জ মানসিকতাৰ পৰিচয় কৰাই দিছে৷ শিল্পী বুলি নিজকে ক’ব খোজা এনে মুষ্টিমেয় গায়ক-গায়িকাচামে বাতৰিকাকতত পৃষ্ঠাভৰাই যেতিয়া বিজ্ঞাপন দিয়ে তেতিয়াই ভাব হয় যে বিহু কোন দিশে! লগতে চৰকাৰী আশীৰ্বাদত অলিয়ে-গলিয়ে উপলব্ধ সুৰাই বিহু মঞ্চৰ বহু যুৱ প্ৰজন্মক উন্মাদ কৰি তোলে৷ ড্ৰাগছৰ পয়োভৰতো আছে৷ মদৰ নিচাত মঞ্চতে বেলটি খাই পৰা গায়কো আজি বহুতৰ বাবে আদৰ্শ৷
ৰৱ ৰৱ৷ এইখিনিতে এটা আমোদজনক কথা ক’বলৈকে পাহৰিছিলোঁ৷ কেইদিনমানৰ আগতে অসমৰে এখন বিহু মঞ্চত অসমৰ সমাজ জীৱনলৈ অফুৰন্ত অৱদান থকা এজন গীতিকাৰ-গায়কক ধুতি নিপিন্ধাৰ বাবে মঞ্চৰ পৰা নমাই দিছিল৷ কথাটোৰ প্ৰতিক্ৰিয়াত আমি এটা ব্যক্তিগত নিউজ চেনেলত কৈছিলোঁ যে অসমীয়াই ধুতি পিন্ধি জাতি ৰক্ষা কৰিব নেকি? মোৰ এই কথাটোৰ প্ৰায় মিলিয়ন ভিউজ হ’ল৷ গৰিষ্ঠসংখ্যকে কথাখিনিৰ সাৰমৰ্ম উপলব্ধি কৰি প্ৰশংসা কৰাৰ বিপৰীতে একাংশই কুকুৰে কাঁইট নোখোৱা গালি পাৰিলে৷ দুই-এজন বিশিষ্ট ব্যক্তিয়ে সামাজিক মাধ্যমত ঠাট্টাও কৰিলে৷ পিছে মোৰ সেইবোৰলৈ ভ্ৰূক্ষেপ নাই৷ সঁচা কথা বেয়া পালেও কম, গালি খালেও কম৷ যি ধুতিক লৈ আমি আৱেগিক এবাৰ বিচাৰ কৰি চাইছেনে যে সেই ধুতিখন আপুনি কাৰ পৰা কিনি আনিছে? অসমীয়াৰ আৱেগ গামোচাৰ বজাৰ এতিয়া কাৰ হাতত? কেৱল ধুতি-গামোচাই নে? অসমীয়াৰ আদৰৰ ঢোলটো, পেঁপাটো, জাপিটো, খোলটো, তালযোৰ, চেলেংখন? এই সকলোবোৰৰ বৃহৎসংখ্যক বজাৰ এতিয়া কাৰ হাতত? গৰিষ্ঠসংখ্যক বিহু পেণ্ডেলত ব্যৱহাৰ হোৱা মাইকটোৰ পৰা চকীখনলৈকে আপুনি কাৰ পৰা কিনি আনিছে? অসমীয়াৰ অতিকৈ আপোন ভাদ মাহত ব্যৱহাৰ হোৱা মাহ-প্ৰসাদকেইটা আপোনাক কোনে যোগান ধৰিছে? যিখন ধুতি পিন্ধি বা জাতীয় সাঁজ পিন্ধি আপুনি, মই জাতিৰ সংস্কৃতি ৰক্ষাৰ কথা কৈছোঁ অনা-অসমীয়াই সেইখন ধুতিৰ যোগান বন্ধ কৰি দিলে দেখোন খেলাই খতম৷ বিহু মঞ্চত ব্যৱহাৰ হোৱা গৰিষ্ঠসংখ্যক বস্তুৰ বাবেই আমি বহুসংখ্যক অনা-অসমীয়া ব্যৱসায়ীৰ ওপৰত নিৰ্ভৰশীল, তাৰ পাছতো আমি কৈ থাকোঁ যে ধুতি, গামোচাইহে জাতিৰ অস্তিত্ব ৰক্ষা কৰিব! সময় থাকোঁতেই আত্মসমালোচনা কৰক৷ ভুল বাউন্সাৰৰ নহয়৷ ভুল বিহুক বাউন্সাৰৰপৰ্যায়লৈ যাবলৈ দিয়া অসমীয়া সমাজখনৰ৷ আমি সকলোৱে নিজৰ গাত চিকুত মাৰি চাওঁ আহক, আমি কি কৰি আছোঁ৷ মৃত্যুৰ আগলৈকে নাম নুশুনা প্ৰয়াত শিল্পী ৰাজীৱ শদিয়াক মৃত্যুৰ পাছত আমি জাতীয় হিৰ’ বনালো৷ কম দুখৰ কথানে? যিজন শিল্পীয়ে ওৰেটো জীৱন কেৱল জাতিকলৈ জাতিৰ স্বাৰ্থত গীত গালে তেওঁক তেওঁৰ জীৱিতকালত আমি চিনিয়েই নাপালোঁ, তাৰ পৰিৱৰ্তে অট’ টিউনত গান গাই জনপ্ৰিয় হোৱা, মঞ্চত বলিয়া নৃত্য কৰা কাউৰীকণ্ঠী একাংশ গায়ক-গায়িকাক আমন্ত্ৰণ জনাবলৈ আমি উত্ৰাৱল৷ আমাৰ উৎপাতত বহুতে বাউন্সাৰ ল’বলগীয়া হৈছে [যদিওবা বাউন্সাৰ লৈ ফুৰা সকলো একে নহয়]৷ এয়াই অসমীয়া৷