ভৱিষ্যৎ প্ৰজন্ম সুৰক্ষিত নে?

বৰ্তমান দেশত এক ঘোষিত জৰুৰীকালীন অৱস্থাই বিৰাজ কৰিছে৷  ই অপ্ৰিয়  হ’লেও সত্য৷ ৰাজনৈতিক স্বৈৰাচাৰত নিতৌ পদপৃষ্ট হৈছে গণতান্ত্ৰিক ব্যৱস্থা৷ এতিয়া চৰকাৰৰ  অগণতান্ত্ৰিক কাৰ্যক বিৰোধিতা কৰা কামটো জনতাৰ বাবে অতি জটিল হৈ পৰিছে৷ চৰকাৰৰ প্ৰজাবিৰোধী বা অনৈতিক কামৰ বিৰোধিতা কৰিলেই ৰাজৰোষৰ বলি হ’বলগা হোৱাৰ অৱস্থা৷ অন্ধৰ ভাও ধৰি চৰকাৰৰ সকলো কামতে সমৰ্থন আগবঢ়াই যোৱা নাগৰিকসকলেই এতিয়া  সচেতন আৰু সু-নাগৰিক৷ তথাপি বহুতে মৰসাহ কৰি চৰকাৰৰ আনৈতিক আৰু জনবিৰোধী কামৰ বিপৰীতে মাত নমতাকৈ থকা নাই৷ দেশৰ ভৱিষ্যৎ চিন্তা কৰা লোকৰ সংখ্যা আজিও যথেষ্ট৷ সেয়ে সেইসকলে বিভিন্ন বিষয়ত মাত মতিছে, যাতে আহিবলগা বিপৰ্যয়বোৰ মানুহে অনুধাৱন কৰিব পাৰে৷ অস্বীকাৰ  কৰিলেও এয়া সত্য যে দেশ এতিয়া বিপৰ্যয়ৰ মাজেৰে পাৰ হৈছে৷ জনতাক বিকাশ আৰু উন্নয়নৰ  ভ্ৰমত আবদ্ধ কৰি আবাটে পৰিচালিত কৰা হৈছে৷ গণতান্ত্ৰিক ব্যৱস্থাৰ সুৰুঙাই দি পুঁজিবাদক সুৰক্ষা দি ক্ষমতা চিৰস্থায়ী কৰাৰ গোপনে আখৰা চলিছে৷ সেয়ে দেশৰ  ভাল ভবিষ্যতৰ স্বাৰ্থত চৰকাৰৰ বিভিন্ন অনিয়মৰ বিৰুদ্ধে মত মতাটো অতিকে জৰুৰী হৈ পৰিছে৷ তদুপৰি গণতন্ত্ৰক শক্তিশালী কৰিবলৈ ই অতিকে প্ৰয়োজনীয়৷ 

সামাজিক বিষয়ত এইকাৰণেই মাত দিয়া দৰকাৰ যদি দেশখন সাঁচায়ে  অধিক বিপৰ্যয়ৰ মাজেৰে পাৰ হ’বলৈ হয়  তেন্তে আমাৰ পিছৰ বহুতো প্ৰজন্মই আমাক  প্ৰশ্ন কৰাৰ থল থাকিব যে   ‘যিসময়ত দেশ বিপৰ্যয়ৰ মাজেৰে পাৰ হৈছিল,  সেই সময়ত দেশ আৰু সমাজৰ হকে মাত  দিবলৈ ভাৰতত কোনো লোক নাছিলনে?’ অন্ততঃ তেতিয়া এই সমজুৱা চিন্তা-চৰ্চা কৰা লোকসকলক কোনোবাই আঙুলিয়াই দেখুৱাব পাৰিব– ‘চোৱা  সংখ্যাত তাকৰ হ’লেও এইসকলে মাত দিছিল৷ 

এবাৰ জীৱ-জন্তুৰে ভৰি থকা বিৰাট হাবি এখনত জুই লাগিল৷ জীৱ-জন্তুবোৰে যেনিয়ে পাৰে তেনিয়েই পলাবলৈ ধৰিলে৷ শ শ জীৱ-জন্তু জুইত পুৰি মৰিল৷ নিজৰ পোৱালী হেৰুওৱা  মাকবোৰে হিয়া ভাঙি কান্দিবলৈ ধৰিলে৷ জুই কেনেকৈ শাম কাটিব সেই চিন্তা কাৰো মনলৈ  নাহিল৷ তেনেতে এজনী টিপচি চৰায়ে নাতিদূৰৈত থকা নদীখনৰ পৰা কণমানি ঠোঁটটোত এচলু এচলুকৈ  পানী আনি প্ৰকাণ্ড জুইকুৰাৰ ওপৰত ঢালি  জুই নুমুৱাবলৈ  আপ্ৰাণ  চেষ্টা চলাইছে৷ তাকে দেখি আন জীৱ-জন্তুবোৰে টিপচিজনীক ইতিকিং কৰিলে আৰু কলে–‘তই সেইকণ পানীৰে ইমান  ডাঙৰ জুইকুৰা নুমুৱাবলৈ বৃথা চেষ্টা কৰিছ৷ কেতিয়াও সফল হ’ব নোৱাৰ৷  আন জন্তুবোৰৰ ইতিকিং আৰু নেতিবাচক কথাবতৰা শুনাৰ পাছতো টিপচিজনী থমকি নৰ’ল আৰু জীৱ-জীৱবোৰক উদ্দেশ্যি কলে–‘জুই নুমুৱাব পাৰো নোৱাৰোঁ সেয়া পিছৰ কথা, কিন্তু যিদিনা  হাবিখনৰ এই প্ৰকাণ্ড জুইকুৰাৰ ইতিহাস লিখা হ’ব  তাত অন্ততঃ এই কথা লিপিবদ্ধ থাকিব যে  সন্মুখত বিপদ দেখিও হাজাৰ হাজাৰ জীৱ-জন্তুৱে মূৰে কঁপালে হাত দি থকাৰ সময়ত এজনী টিপচি চৰায়ে বিশাল হাবিখন জুইৰ  পৰা বচাবলৈ আপ্ৰাণ চেষ্টা কৰিছিল৷ 

যিসকলে  এতিয়াও  দেশৰ ভাল ভবিষ্যতৰ বাবে মাত মাতি আছে , সেইসকলৰ নাম ইতিহাসত লিপিবদ্ধ হ’ব নালাগে, লাগে মাথোঁ এটা মুকলি পৰিৱেশ, য’ত  আমাৰ দৰে সকলো জনতাই সংবিধানৰ  আওতাত থাকি মুকলিকৈ  নিজৰ  মনৰ ভাব প্ৰকাশ কৰিব পাৰে, ভয়-শংকা নোহোৱাকৈ নিজৰ  মৌলিক অধিকাৰ সাব্যস্ত কৰিব পাৰে, দেশৰ সমস্যাবোৰ শাসক পক্ষৰ আগত নিৰ্ভয়ে উত্থাপন কৰিব পাৰে, শাসকৰ ভুল নীতিক আঙুলিয়াই দেখুৱাব পাৰে  আৰু  যি গণতান্ত্ৰিক ব্যৱস্থাৰে দেশখন চলি  আছে সেই ব্যৱস্থাৰ অক্ষুণ্ণতা আৰু শক্তি অটুট থাকিব পাৰে৷  

স্বাধীনোত্তৰ কালৰ শেষৰফালে দেশ আৰু জনতাৰ কথা চিন্তা কৰা শাসক বা নেতা একপ্ৰকাৰে নোহোৱাই হৈ আহিল৷ সকলো ৰাজনৈতিক দলক কেৱল ক্ষমতা লাগে৷ দেশৰ উন্নয়নৰ অচিলা লৈ ৰাজনৈতিক দল বা নেতাৰ সকলো কাম-কাজ নিৰ্বাচনমুখী হৈ আহিল৷  নিৰ্বাচনত জিকি ক্ষমতা লাভেই ৰাজনীতিৰ মূল উদেশ্যত পৰিণত হল৷

জেইমছ ফ্ৰীমেন ক্লাৰ্ক [১৮১০-১৮৮৮] এগৰাকী  আমেৰিকাৰ মন্ত্ৰী, ধৰ্মতত্ত্ববিদ, প্ৰসিদ্ধ লেখক-সাহিত্যিক আছিল৷ তেওঁ প্ৰতিটো যুগৰ ৰাজনীতিৰ স’তে  খাপ খোৱাকৈ এষাৰ বৰ তাৎপৰ্পূৰ্ণ কথা  কৈ গৈছিল  -  ‘a  politician thinks of the next election,  a stateman thinks of the next generation.’  যিটো উক্তি বৰ্তমান সময়ত ভাৰতীয় সচেতন লোকসকলে মৰ্মে মৰ্মে উপলব্ধি কৰিছে৷ দেশত এতিয়া ভবিষ্যৎ প্ৰজন্মৰ কথা চিন্তা কৰিবলৈ কোনো  ৰাষ্ট্ৰনেতা নাই বুলিব  পাৰি৷ আছে কেৱল ৰাজনৈতিক নেতা, যিসকলে ক্ষমতাৰ বাবে কেৱল নিৰ্বাচনত জয়ী হ’বলৈ সদাব্যস্ত হৈ পৰিছে৷  দেশখনক সংকটৰ মুখলৈ ঠেলি দি  হ’লেও  এইসকল ৰাজনৈতিক নেতাই মাত্ৰ ক্ষমতা লাভ কৰিবলৈ দেশৰ ক্ষতি হোৱা নানা কাম কৰিবলৈকো কুণ্ঠাবোধ  নকৰে৷ এনে নেতাৰ হাতত দেশ কেতিয়াও সুৰক্ষিত নহয়৷ ক্ষমতাৰ লালসাত এনে নেতাই দেশৰ এনে অপুৰণীয় ক্ষতি কৰি থৈ যাব যে যাৰ পৰিণতি প্ৰজন্মৰ পাছত প্ৰজন্মই ভুগিব লাগিব৷