সত্যৰ অন্বেষণ

এই কথা অসমৰ জনা-বুজা লোকসকলে আগৰে পৰা উপলব্ধি  কৰি আহিছে যে কেন্দ্ৰত ৰাষ্ট্ৰীয় দলৰ যিখনেই চৰকাৰ নহওক কিয়, তেওঁলোকৰ চকু মাথোঁঁ অসমৰ জলজ, বনজ, খনিজ আৰু অনান্য সম্পদবোৰৰ  ওপৰতহে৷ উৰ্বৰ অসমভূমিত ঠাহ খাই থকা এনেবোৰ সম্পদৰ লালসাই যুগে যুগে বহিৰাগতক আকৰ্ষণ কৰি আহিছে৷ ৰাষ্ট্ৰীয় ৰাজনৈতিক দলবোৰো  তাৰ ব্যতিক্ৰম নহয়৷ যদিও শাসনলৈ আহিলে এই দলবোৰে অসমৰ বাৰে কুৰি সমস্যাক লৈ মূৰ ঘমুৱাৰ দৰে লাগে, সেয়া আচলতে হাতীৰ দাঁতৰ দৰেহে, খাবলৈ এবিধ আৰু দেখুৱাবলৈ আন এবিধ৷ ভাৰতত গণতান্ত্ৰিক শাসন ব্যৱস্থা প্ৰৱৰ্তন হোৱাৰে পৰা যিবোৰ সমস্যাৰ স’তে যুঁজি অসমখন আহি আজি এইখিনি পালেহি, তাত এই ৰাষ্ট্ৰীয় দলবোৰৰ অৰিহণা বহুত বুলি ভাবিলে ভুল হ’ব৷ স্বাধীনতাৰ পাছৰে পৰা অসমৰ ৰাইজে যিবোৰ পাইছে, সেয়া কেৱল আন্দোলন আৰু প্ৰতিবাদ কৰিহে পাবলৈ সক্ষম হৈছে৷ অৰ্থাৎ জোৰ কৰি আজুৰি আনিবলগা হৈছে৷  অন্যথা ৰাষ্ট্ৰীয় দলৰ চৰকাৰবোৰে কাহানিবাই অসমৰ সকলো সা-সম্পদ চুচি-বাচি নিজৰ হাতলৈ নি কেৱল অসমৰ জঁকাটোহে ৰাখিলেগৈহেঁতেন৷ এই কথাও ঠিক যে অসমক ভাল পোৱা এমুঠিমান মানুহৰ বাবেহে অসমে কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰবোৰৰ পৰা যৎকিঞ্চিত পোৱাবোৰ সম্ভৱ হৈ উঠিছিল৷ অন্যথা সৰহ সংখ্যক সুবিধাবাদী অসমীয়াই ৰাজনীতিৰ গইনা লৈ ৰাষ্ট্ৰীয় দলৰ অন্তৰ্ভুক্ত হৈ লোভ আৰু ক্ষমতাৰ লালসাত ৰাষ্ট্ৰীয় দলৰ আগত নিৰ্লজ্জভাৱে শিৰনত কৰিবলৈকো কুণ্ঠাবোধ কৰা নাছিল৷ অৰ্থাৎ কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰৰ হাতত সমগ্ৰ অসমখন সমৰ্পণ কৰিবলৈকো বেয়া পোৱা নাছিল৷ কাৰণ সকলো অসমীয়া ৰাজনৈতিক নেতা তৰুণ ৰাম ফুকন বা শৰৎ চন্দ্ৰ সিংহ হ’ব পৰা নাছিল৷ 

সেই প্ৰথা বৰ্তমানৰ অসমৰ বিজেপি চৰকাৰৰ দিনটো চলি আহিছে৷ বৰঞ্চ সেয়া বৃদ্ধি হোৱাহে দেখা গৈছে৷ ক্ষমতা হেৰুওৱাৰ ভয়ত ৰাষ্ট্ৰীয় দলৰ আগত শিৰনত কৰি বৰ্তমানৰ ৰাজ্য চৰকাৰৰ প্ৰমুখ্যসকলে অসমৰ সা-সম্পদবোৰ বিনাদ্বিধাই তেওঁলোকক সমৰ্পণ কৰা কাৰ্যই ভৱিষ্যতে সমগ্ৰ অসমখনকে দিল্লীৰ ওচৰত নিলাম যে কৰিব সেয়া ধুৰূপ৷ বৰ্তমানৰ এনেবোৰ মেৰুদণ্ডহীন অসমীয়া নেতাই সেইবোৰ ৰাষ্ট্ৰীয় দলত থাকি নানান চল-চাতুৰী কৰি প্ৰকৃত অসমীয়া মানুহখিনিকো ৰাষ্ট্ৰীয় দলৰ চিন্তা আৰু নীতি আদৰ্শেৰে দীক্ষিত কৰি অসমৰ সকলো সম্পদৰ লগতে অসমীয়া জাতিটোকে লুটিবলৈ যি অভিসন্ধি কৰিছে আজিৰ অসমীয়াই সেইবোৰৰ ভু নোপোৱাতো তেনেই পৰিতাপৰ কথা৷ চৰকাৰৰ নগণ্য সা-সুবিধা লাভ কৰি আজি সেই চাম অসমীয়াই যি আৱতৰীয়া আনন্দত একপ্ৰকাৰ উন্মাদ হৈ পৰিছে, সেইসকল অসমীয়াই এই দলৰ হাতত ক্ৰমাৎ ধবংস হ’বলৈ ধৰা অসমৰ ভৱিষ্যৎ অনুধাৱন কৰিব নোৱাৰাটো অতিকে দুৰ্ভাগ্যজনক৷ চৰকাৰী পৃষ্ঠপোষকতাতে সেইসকল অসমীয়াই চকুত ক’লা কাপোৰ বান্ধি লোৱাটোৱেই এদিন তেওঁবিলাকৰ বাবে হৈ পৰিব এক অক্ষমণীয় অপৰাধ৷ 

উৰ্বৰ অসম ভূমিৰ পৰা লাভজনক সকলো সম্পদ আহৰণ কৰি কল খাই বাকলি দলিয়াই দিয়াৰ স্বভাৱ বৰ্তমানৰ চৰকাৰৰ দিনতো বৰ্তি আছে৷ চলে বলে কৌশলে অসমৰ ৰাইজক প্ৰবঞ্ছনা কৰি চৰকাৰী মুনাফা আদায় কৰাই হৈ পৰিছে এই দলবোৰৰ মূল লক্ষ্য৷ এইক্ষেত্ৰত আমাৰ ৰাজ্যৰ ৰাজনৈতিক নেতা সকলেই হাত উজান দিয়াহে দেখা গৈছে৷ কাৰণ এইসকল নেতাৰ অসমৰ জাতীয় সমস্যাবোৰৰ সপক্ষে মাত মতাৰ কোনো অধিকাৰেই নাই৷ মাথোঁঁ তলমূৰ কৰি হয় হজুৰ বুলি কোৱাৰ বাদে আন কোনো বিকল্প এইসকলৰ নাই৷ বৰঞ্চ ৰাষ্ট্ৰীয় দলৰ ভুলবোৰকে শুদ্ধ বুলি প্ৰচাৰ কৰিবলৈহে উঠি-পৰি লগা দেখা যায়৷ আনকি এনে বহু ভুল কথাক জোৰ কৰিয়েই সত্য বুলি পতিয়ন নিয়াবলৈ চেষ্টা কৰি আহিছে৷ এইবোৰৰ প্ৰতিবাদ কৰি গণতান্ত্ৰিক আন্দোলন গঢ়ি তোলা প্ৰতিবাদী জনতাক কঠোৰ হাতেৰে হেয় মনাবলৈ কৰা কিছুমান চৰকাৰী প্ৰচেষ্টাই অন্ততঃ ইয়াকে প্ৰমাণ কৰে৷ আৰু এঢাপ আগুৱাই গৈ বৰ্তমানৰ অসম চৰকাৰে মাটি-বাৰী, পাহাৰ-ভৈয়াম, অনুষ্ঠান-প্ৰতিষ্ঠান কেন্দ্ৰীয় বিজেপি চৰকাৰৰ আশিসধন্য দুই-এক বচা বচা পুঁজিপতিক গতাই দিবলৈ ওলোৱা কাৰ্য্যই প্ৰকৃত ৰাজনৈতিক সত্যৰ অন্বেষণ কৰাত সচেতন ৰাইজক বহু কথাৰ সম্ভেদ দিছে যদিও চৰকাৰৰ ভৃত্য হৈ হয় হুজুৰ কৰি নিজৰ বিবেকক কদৰ্য ৰাজনৈতিক নেতাৰ পদৰ তলত থৈ জীৱন নিয়াবলৈ কুন্থাবোধ নকৰা এচামৰ বাবে সত্যৰ অন্বেষণ কিন্তু এতিয়াও কঠিন৷