বীৰ লাচিত

অৱশেষত গছৰ গুৰিত পানী দিয়া হ’ল৷ গছপুলি এটাৰ  ডালে-পাতে পানী ঢালি তাক জীয়াই ৰখাৰ চেষ্টা কৰাৰ পৰিৱৰ্তে তাৰ গুৰিত পানী ঢালিলেহে কামত আহে৷ তেতিয়াহে পুলিটো সঠিকভাৱে লহপহীয়াকৈ বাঢ়ি আহে৷ এই কথাটো আংশিকভাৱে প্ৰযোজ্য হয় এটা বিশেষ বিষয়ত৷ যোৱা সময়ছোৱাত বিভিন্ন ব্যক্তিবিশেষ, অনুষ্ঠান-দল-সংগঠনৰ লগতে ক’বলৈ গ’লে সমগ্ৰ অসমীয়া জাতিটোৰে এটা ক্ষোভ আছিল যে ভাৰতীয় শিক্ষা ব্যৱস্থাটোৰ পৰা বা ভাৰতৰ বুৰঞ্জীৰ পৰা খুব কৌশলেৰে আঁতৰাই ৰখা হৈছে অসমৰ ইতিহাসক৷ এই ক্ষোভ খুবেই যুক্তিপূৰ্ণ আছিল৷ কিয়নো কোনো ভাৰতীয়কে আজি দশক দশকজুৰি জানিবলৈ দিয়া হোৱা নাছিল অসমৰ ইতিহাস, অসমৰ বীৰ-বীৰাংগনাৰ ইতিহাস, তেওঁলোকৰ শৌৰ্য-বীৰ্যৰ কথা৷ লাচিত বৰফুকনৰ পৰা আৰম্ভ কৰি মূলাগাভৰুলৈকে কোনো অসমীয়া বীৰ-বীৰাংগনাৰ বিষয়ে নাজানে অসমৰ চাৰিসীমাৰ বাহিৰত থকা কোনো ভাৰতীয়ই৷ তেওঁলোকৰ মতে, হয়তো অসমীয়া হৈছে ‘চাইনিজ’, ‘চিংকী’, ‘পাহাৰী’, ‘জংঘলী’ আদি নানানটা অভিধাৰে এটা জাতি, যিটো জাতি বাস কৰে ভাৰতৰ কোনো এটা চুকত৷ বহু তথাকথিত মূলসুঁতিৰ ভাৰতীয়ইতো এই জাতিটো ভাৰতত বাস কৰে বুলিও নাজানে৷ এই যে মানুহৰ এনে ধাৰণা আছিল, ইয়াৰ এটা কাৰণ আছিল৷ সেই কাৰণটো কিন্তু আছিল খুব পৰিকল্পিত আৰু কৌশলগতভাৱে প্ৰস্তুত কৰা৷

স্বৰাজোত্তৰ কালৰে পৰাই খুব কৌশলেৰে এই কাম কৰি অহা হৈছিল৷ কোনো ভাৰতীয় শিক্ষাৰ্থীক প্ৰাথমিক স্তৰতে হওক বা উচ্চ পৰ্যায়তে হওক জানিবলৈ দিয়া হোৱা নাছিল অসমীয়া বীৰ-বীৰাংগনাৰ বিষয়ে এটা শব্দও৷ শিশুকালৰে পৰাই ভাৰতীয় শিক্ষাৰ্থীয়ে জানিছিল ৰাণী ঝাঞ্চীবাইৰ বিষয়ে, মহাৰাণা প্ৰতাপৰ বিষয়ে, শিৱাজীৰ দৰে মহান বীৰ-বীৰাংগনাসকলৰ বিষয়ে৷ কিন্তু কোনেও জনা নাছিল বীৰ লাচিতৰ বিষয়ে৷ এইটোৱেই আছিল ভাৰতীয় বুৰঞ্জীত অসমীয়া জাতিটোৰ বাবে আটাইতকৈ ডাঙৰ ট্ৰেজেডী৷ শিৱাজী বুলিলে সাহসী মাৰাঠা জাতিৰ প্ৰতি, মহাৰাণা প্ৰতাপৰ কথা আহিলেই যুঁজাৰু ৰাজপুতসকলৰ প্ৰতি ভাৰতীয়ৰ মূৰ শ্ৰদ্ধাত দোঁ খাই পৰে৷ কিন্তু যি লাচিতে ষোল্লবাৰকৈ মোগলক কচু কটা দি খেদি পঠিয়াইছিল, সেইজন বীৰৰ কথা কিন্তু কাকোৱেই জনোৱা হোৱা নাছিল৷ ইয়াৰ পৰিৱৰ্তে ভাৰতীয় বুৰঞ্জীৰ পৃষ্ঠাবোৰ ভৰি আছিল ঔৰংগজেৱ, বাবৰ, আকবৰৰ বীৰত্বৰ কাহিনীৰে৷ এয়াও জানো অসমীয়াৰ বাবে কম দুৰ্ভাগ্য। শেহতীয়াকৈ এন চি ই আৰ টিৰ পাঠ্যক্ৰমত অন্তৰ্ভুক্ত হ’ল বীৰ লাচিতৰ শৌৰ্য-বীৰ্য আৰু পৰাক্ৰমৰ বিষয়ে পাঠ্যক্ৰম৷ কোনে কথাটো কি ধৰণে লয় বা কেনেদৰে ইয়াৰ ব্যাখ্যা আগবঢ়ায় সেইটো পাছৰ কথা, কিন্তু প্ৰতিজন অসমীয়াই আজি অন্ততঃ এটা স্বস্তিৰ নিশ্বাস পেলোৱা উচিত যে এতিয়াৰে পৰা ভাৰতৰ শিক্ষাৰ্থীয়ে যেনেকৈ শিৱাজী বুলিলে পৰাক্ৰমী মাৰাঠা জাতিক জানিছিল, মহাৰাণা প্ৰতাপ বুলিলে বীৰৰ জাতি ৰাজপুতক জানিছিল, ঠিক তেনেকৈয়ে লাচিত বৰফুকন বুলিলেও অন্ততঃ এতিয়া জানিব যে অসমীয়া মানে কেৱল জীনছ-টী ছাৰ্ট পিন্ধা নতুন প্ৰজন্মৰ এটা প্ৰতিনিধি নহয়, অসমীয়া মানেই ‘চিংকী’ নহয়, অসমীয়াও এটা বীৰৰেই জাতি৷

একে সময়তে আৰু এটা কথা৷ কেৱল লাচিতৰ গুণ-গৰিমাৰে বুকু ফিন্দাই থাকিলে অসমীয়া জাতি বৰ বেছিদিন জীয়ায়ো নাথাকে৷ কামত ধৰিব লাগিব৷ আমি বীৰৰ জাতি বুলি ফিতাহি মাৰি ছান্দা তুলি ফুৰিলে নহ’ব৷ কামখিনিও বীৰৰ দৰেই হ’ব লাগিব৷ বীৰ কেতিয়াও পৰজীৱী নহয়৷ এটা জাতি বীৰৰ দৰে তেতিয়াহে জীয়াই থাকিব পাৰিব যেতিয়া বুকুৰ সাহস, দুবাহুৰ বল, নিজৰ ভাষা-কৃষ্টি, সংস্কৃতি, খাদ্য-পোছাকৰ পৰা সকলোবিলাক শক্তিশালী আৰু আকৰ্ষণীয় কৰি ৰাখিব পাৰিব৷ ভয় হয়– বীৰ লাচিত এন চি ই আৰ টিৰ পাঠ্যক্ৰমত অন্তৰ্ভুক্ত হ’ল ঠিকেই, কিন্তু জাতিটোক লাচিতৰ দৰেই শক্তিশালী কৰি ৰাখিব নোৱাৰিলে কিন্তু আমি অসমীয়াবোৰ লাজত পৰিব লাগিব৷