কেৱল উচ্ছেদে ৰক্ষা কৰিবনে অসমীয়াক

কেৱল উচ্ছেদে সমস্যাৰ সমাধান কৰিবনে? কেৱল পূৰ্ববংগীয়মূলৰ  মুছলমানেই অসমীয়াৰ বাবে মূৰ কামোৰণিনে? খিলঞ্জীয়া অসমীয়াৰ জাতীয় অস্তিত্বক কেৱল পূৰ্ববংগীয়মূলৰ মুছলমানেই বিপদাপন্ন কৰি তুলিছেনে?

ব্ৰিটিছৰ অধিকাৰভুক্ত হোৱাৰ পাছৰ পৰাই অসমলৈ ভাৰতৰ বিভিন্ন প্ৰান্তৰ পৰা বহু লোকৰ আগমন ঘটিছিল৷ তেওঁলোক কিছু কিছুয়ে নিজাকৈ অহাৰ পৰিৱৰ্তে সৰহসংখ্যকক ব্ৰিটিছ চৰকাৰে নিজৰ প্ৰশাসনৰ কাম-কাজ সুচাৰুৰূপে পৰিচালিত কৰিবৰ বাবে আমদানি কৰিছিল৷ তাৰে ভিতৰত ব্ৰিটিছে বেছিকৈ প্ৰাধান্য দিছিল কৰ্মপটু জাতি হিচাপে খ্যাত বাঙালীক৷ চৰকাৰী কাৰ্যালয়সমূহত বাঙালী কৰ্মচাৰীক নিযুক্তি দিয়াৰ লগতে শিক্ষাৰ মাধ্যম বাংলা হোৱাৰ বাবে বিদ্যালয়সমূহতো বাংলা শিক্ষকৰ সংখ্যা বাঢ়িছিল৷ চাহ খেতিয়কসকলেও নানা কৌশলেৰে আমদানি কৰিছিল বণুৱাৰ দল৷ সেই সময়ত বেহা-বেপাৰৰ উদ্দেশ্যেও অসমলৈ বহিৰাগতৰ প্ৰব্ৰজন হৈছিল যদিও ঔপনিৱেশিক প্ৰশাসনে নানাপ্ৰকাৰে চৰকাৰী ধনৰ ভঁৰাল টনকিয়াল কৰাৰ উদ্দেশ্যে কষ্টসহিষ্ণু খেতিয়কৰ প্ৰব্ৰজনত উৎসাহ যোগাইছিল৷ ঔপনিৱেশিক প্ৰশাসনৰ এনে বিদেশীপ্ৰীতি স্থিতিৰ ফলত অসমীয়া খিলঞ্জীয়া মানুহখিনি ঘাইকৈ তিনিটা দিশত ক্ষতিগ্ৰস্ত হৈছিল– চাকৰি, বাণিজ্য আৰু কৃষি৷ ১৮৩১ চনতেই প্ৰকাশ পোৱা পেম্বাৰটন প্ৰতিবেদনৰ পৰা জানিব পৰা অনুসৰি শদিয়াত সেই সময়ত চাৰিজন মাৰোৱাৰী ব্যৱসায়ী আছিল [B Pemberton Report on the Eastern Front of British India, Gauhati, ১৯৬৬,  ৭৪]৷ তথ্য অনুসৰি, মে’কোচে হেনো ১৮৩৭ চনতেই লিখিছিল যে অসমীয়া মানুহৰ বেপাৰ-বাণিজ্যৰ প্ৰতি উদাসীনতা আৰু অজ্ঞতাৰ অচিলা লৈয়েই অসমত মাৰোৱাৰীসকলে বিস্তাৰ কৰিছে [ cosh, Topography of Assam, New Delhi, ৬৩]৷ ১৮৩৯ চনত শিৱসাগৰত মাৰোৱাৰী ব্যৱসায়ীৰ দোকান আছিল ২০খন৷ ১৮৫৩ চনত সেই দোকানৰ সংখ্যা ৮৪খনলৈ বৃদ্ধি হয়৷ Millৰ Report on Province of Assamত উল্লেখিত তথ্য অনুসৰি, সেই সময়তেই অসমত বাঙালী ব্যৱসায়ীয়ে ব্যৱসায়ৰ প্ৰসাৰতা বৃদ্ধিত বিশেষ ভূমিকা লৈছিল৷ ১৮৫৩ চনতেই খিলঞ্জীয়া অসমীয়াৰ ঘাটিস্বৰূপ শিৱসাগৰ জিলাত বাঙালীৰ দোকান আছিল ৬২খন৷ কালক্ৰমত বহিৰাগতৰ এই আগ্ৰাসনে আজি ভয়ংকৰ ৰূপ লৈছে৷ অসমৰ মুঠ জনসংখ্যাৰ ৮৬ শতাংশ লোক বাস কৰে গ্ৰামাঞ্চলত৷ কেইবছৰমান আগতে কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰৰ এক প্ৰতিবেদনত এক ভয়ংকৰ তথ্য পোহৰলৈ আহিছিল৷ ৰাজ্যখনৰ গ্ৰামাঞ্চলত বাস কৰা ৫৮ লাখ পৰিয়ালৰ প্ৰায় ৩৩ লাখ পৰিয়ালৰে নিজৰ মাটিৰ ওপৰত অধিকাৰ নাই, অৰ্থাৎ ৫৭ শতাংশ গ্ৰামাঞ্চলৰ লোকৰ নিজৰ ভূমি অধিকাৰ নাই৷ উদ্বেগজনকভাৱে কেইবছৰমান আগতে ৰাজ্য চৰকাৰে গঠন কৰি দিয়া খিলঞ্জীয়াৰ ভূমি অধিকাৰ সুৰক্ষা সমিতিয়ে পোন্ধৰখন জিলাত চলোৱা সমীক্ষা অনুসৰি অসমৰ বহু অঞ্চলৰ খিলঞ্জীয়াই ভূমি অধিকাৰ হেৰুৱাই পেলাইছে৷ ই খিলঞ্জীয়া অসমীয়াৰ বাবে অতিকৈ সংকটপূৰ্ণ আৰু স্পৰ্শকাতৰ বিষয়৷ ব্যৱসায়ৰ স্বাৰ্থত অসমলৈ অহা ৰাজস্থান, উত্তৰ প্ৰদেশ, পশ্চিম বংগ, বিহাৰ আদি প্ৰদেশৰ জনসাধাৰণে বজাৰৰ বাবেই হওক বা আন ভৌগোলিক পৰিৱেশৰ বাবেই হওক অসমত নিগাজিকৈ থাকিবলৈ প্ৰয়াস কৰা কালজুৰি অসমীয়া ৰাইজে প্ৰত্যক্ষ কৰি আহিছে৷ সেইসমূহ লোকৰ ব্যৱসায়িক তৎপৰতা, সেৱা বা সহজলভ্যতাৰ বাবেই হওক আজিৰ অসমীয়াই তেওঁলোকক বাদ দি থকাৰ কথা হয়তো ভাবিবই নোৱাৰে৷ ডাঙৰ ব্যৱসায়ীক বাদ দিলেও নাপিত, মুচি বা মিস্ত্ৰীৰ ক্ষেত্ৰত বহু কম অসমীয়াকহে বিচাৰি পোৱা যায়৷ সেইসকল অনাঅসমীয়া ব্যৱসায়ীৰ পৰা সহজলভ্য সেৱা পাই থকাৰ বাবে কমসংখ্যক অসমীয়াইহে তেনে ব্যৱসায়ৰ প্ৰতি আগ্ৰহী হয়৷ ফলত বিনা প্ৰতিদ্বন্দ্বিতাৰে ব্যৱসায় কৰিবলৈ পোৱা বহিঃৰাজ্যৰ ব্যৱসায়ীয়ে অসমতেই মাটিবাৰী লৈ নিগাজিকৈ থাকিব বিচাৰে৷ তদুপৰি মাটিবাৰী বিক্ৰীৰ ক্ষেত্ৰতো বহু অসমীয়াই বেছি দাম দিয়া অনাঅসমীয়া মানুহকহে মাটি বিক্ৰী কৰে৷ এনেবোৰ কাৰকে অসমত খিলঞ্জীয়াৰ সংখ্যা হ্ৰাস কৰি অনাঅসমীয়াৰ সংখ্যা বৃদ্ধিত পোষকতা কৰে৷ এনেদৰে ৰাজ্যখনৰ হাজাৰ হাজাৰ বিঘা মাটি বহিৰাগতৰ হাতলৈ গৈছে৷ এই তথ্যই কেৱল গ্ৰামাঞ্চলকে চুই নগৈ নগৰবাসীকো শংকিত কৰি তুলিছে৷ কামৰূপ মহানগৰৰ প্ৰায় ৭২.৪৮ শতাংশ পৰিয়ালৰেই নিজা মাটি নাই [দুবছৰমান আগৰ তথ্য]৷ এনে পৰিস্থিতিৰ পৰা হাত সাৰিবলৈ উপায় কি? কেৱল উচ্ছেদ কৰিলেই এনে সমস্যাৰ পৰা অসমীয়াই পৰিত্ৰাণ পাবনে? উচ্ছেদিত সন্দেহজনক লোকসকলক প্ৰত্যাৱৰ্তন কৰা সম্ভৱনে? খিলঞ্জীয়া অসমীয়াই কৰ্মসংস্কৃতিৰ পৰিৱৰ্তন সাধিব নোৱাৰিলে কোনো জাতীয়তাবাদী চিন্তা-চেতনাই জাতি বচাব নোৱাৰে৷ যিবোৰ সৰু-বৰ কাম কৰি বহিৰাগতই অসমীয়াৰ বজাৰখন দখল কৰি পেলাইছে, সেই বজাৰখন উদ্ধাৰ কৰিব পাৰিলেই এনে সমস্যাৰ বহু পৰিমাণে লাঘৱ হ’ব বুলি ক’ব পৰা যায়৷ যিবোৰ কাম লৈ বাংলাদেশীয়ে অসমত থিতাপি লৈছেহি, সেইবোৰ কাম অসমীয়াই নিজৰ হাতলৈ আনিলেহে কৰ্মবিমুখ বাংলাদেশীয়ে ওভতাৰ পথ ল’ব৷ অন্যথা যি গতিত দেশী বহিৰাগতই বা বিদেশী বাংলাদেশীয়ে অসমত থিতাপি ল’বলৈ লৈছে, সেয়া অব্যাহত থাকিলে অনাগত দিনত খিলঞ্জীয়াই নিজৰ ঘৰতেই ভূমি অধিকাৰ হেৰুৱাই বহিৰাগত হৈ পৰিব৷