ন-অসমীয়া মৈমনছিঙীয়া

ৰূপকোঁৱৰ জ্যোতিপ্ৰসাদ আগৰৱালাই তেওঁৰ ‘অসমীয়া ডেকাৰ উক্তি’ত  মৈমনছিঙীয়া অৰ্থাৎ পূৰ্ববংগৰ পৰা প্ৰব্ৰজন কৰি অহাসকলক ন-অসমীয়া বুলি অভিহিত কৰিছিল৷ এই কবিতাটো ১৯৪৩ চনতেই লিখা৷ তেতিয়া ভাৰত পৰাধীন হৈ আছে, দেশ বিভাজন হোৱা নাই৷ ৰূপকোঁৱৰ জ্যোতিপ্ৰসাদ নিজেই সকলোকে সামৰি লোৱা বহল উদাৰ ‘ইনক্লুছিভ’ অসমীয়া জাতিৰ উদাহৰণ৷ ভূপেন হাজৰিকাই তেওঁৰ ‘মহাবাহু ব্ৰহ্মপুত্ৰ মহামিলনৰ তীৰ্থ, কত যুগ ধৰি আহিছে প্ৰকাশি সমন্বয়ৰ অৰ্থ’ গানটোৰে সকলোকে সামৰি গঢ়ি উঠা অসমীয়া জাতিৰ কথা কৈছে৷ চ্যুকাফা, শংকৰদেৱ, আজান ফকীৰ অসমৰ ভূমিপুত্ৰ জনগোষ্ঠীৰ লোক নহয়, তেওঁলোক ‘বাহিৰ’ৰ পৰা অহা৷ মানে অসম অধিকাৰ কৰি পাছত ইংৰাজৰ স’তে যুঁজত পৰাজিত হৈ ১৮২৬ চনত ইয়াণ্ডাবু সন্ধি মতে অসমখন ইংৰাজক দিয়ে৷ তেতিয়াৰ পৰা অসম প্ৰথমে ইংৰাজশাসিত ঔপনিৱেশিক ভাৰতৰ আৰু পাছত স্বাধীন ভাৰতৰ অংগ হৈ পৰে৷ ইয়াণ্ডাবু সন্ধিৰ পাছত অসমলৈ দুটা বৃহৎ প্ৰব্ৰজন ঘটে৷ চাহ বনুৱাৰ কাম কৰিবলৈ মধ্য ভাৰতৰ পৰা অহা চাহ বনুৱাসকল আৰু ধান-মৰাপাটৰ খেতি কৰিবলৈ অহা পূৰ্ববংগৰ প্ৰধানকৈ ইছলামধৰ্মী খেতিয়কসকল৷

স্বাধীন ভাৰতত সাৰ্বজনীন ভোটাধিকাৰ আছে৷ প্ৰতিজন নাগৰিকে ভোট দি শাসক নিৰ্বাচিত কৰে৷ ১৯৪৭ চনত প্ৰথমতে দেশ বিভাজন হৈ অসমৰ সীমাতে পূব পাকিস্তানৰ ৰূপত এখন বিদেশী ৰাষ্ট্ৰ গঠন হ’ল আৰু ১৯৭১ চনত পূব পাকিস্তান বাংলাদেশ নামৰ এখন নতুন ৰাষ্ট্ৰত পৰিণত হ’ল৷ ভাৰত স্বাধীন হোৱাৰ ৩২ বছৰ পাছত ১৯৭৯ চনত অসমত বিদেশী, প্ৰধানকৈ বাংলাদেশী বহিষ্কাৰৰ দাবীত এক বৃহৎ আন্দোলন আৰম্ভ হ’ল৷ অসমত পূৰ্ববংগীয় মূলৰ মুছলমানৰ বৰ্ধিত সংখ্যা আৰু বৰ্ধিত ৰাজনৈতিক প্ৰতিপত্তিয়ে এই শংকা সৃষ্টি কৰিলে যে অসমৰ খিলঞ্জীয়াই ক্ৰমান্বয়ে নিজৰ অধিকাৰ হেৰুৱাবলৈ আৰম্ভ কৰিলে আৰু তেওঁলোকৰ অস্তিত্ব সংকটাপন্ন হৈছে৷ দেৱকান্ত বৰুৱাৰ দৰে নেতাই ক’লে যে অসমত আলী-কুলিৰ ভোটেৰে শাসন ক্ষমতা দখল কৰিব পাৰি৷

এই কথা স্বীকাৰ কৰি লোৱা ভাল যে সমন্বয় প্ৰক্ৰিয়াৰে অসমীয়া জাতি গঠন হোৱা প্ৰক্ৰিয়াটো গণতান্ত্ৰিক ৰাজনীতিৰ সাৰ্বজনীন ভোটাধিকাৰৰ পটভূমিত আগৰ দৰে সক্ৰিয় হৈ থকা নাই৷ আটাইতকৈ বিবদমান হৈ পৰিছে অসমত থকা পূৰ্ববংগীয় মূলৰ মুছলমানসকল৷ অসমত মুছলমানৰ সংখ্যা ৩৪ শতাংশ, ই ভাৰতৰ ভিতৰতে আনিক পশ্চিম বংগতকৈও অধিক৷ ইয়াৰে সামান্যসংখ্যকহে খিলঞ্জীয়া মুছলমান৷ অসম চুক্তি অনুসৰি ১৯৬৬ চনৰ ৰ জানুৱাৰীৰ পাছত অহা বিদেশীক চিনাক্ত কৰি চিনাক্ত হোৱা দিনৰ পৰা ১০ বছৰৰ বাবে তেওঁলোকৰ ভোটাধিকাৰ বাতিল কৰা হ’ব৷ আৰু ১৯৭১ চনৰ পাছত অহা অবৈধ বিদেশীক চিনাক্ত কৰি বহিষ্কাৰ কৰা হ’ব৷ ভাৰত চৰকাৰ এই কাম কৰাত সম্পূৰ্ণ ব্যৰ্থ হ’ল৷ চুক্তি ৰূপায়ণ নহ’ল৷ অসমত বিদেশী-বাংলাদেশী হৈ পৰিল ৰাজনীতিৰ, ক্ষমতা দখলৰ মূল উপজীব্য, মূল চালিকাশক্তি৷ সকলোৱে জানে বিদেশী চিনাক্তকৰণো নহয়, বহিষ্কৰণো নহয়৷ কিন্তু বিদেশীৰ নামত ৰমৰমীয়া ৰাজনীতি কৰিব পাৰি৷ অসম আন্দোলন আৰু অসম চুক্তিৰ পাছত এন আৰ চি প্ৰক্ৰিয়াটোৰে স্বদেশীক  চিনাক্ত কৰি বিদেশী বাছি উলিওৱাৰ এক প্ৰচেষ্টা চলিল, সেই প্ৰক্ৰিয়াটোও ব্যৰ্থ হ’ল৷

অসমৰ পৰা বিদেশী বহিষ্কাৰ নহয়৷ কিন্তু অসমৰ জনসংখ্যাৰ ৩৪ শতাংশ পূৰ্ববংগীয় মূলৰ মুছলমানক অসমীয়াৰ অস্তিত্বৰ প্ৰতি ভাবুকি বুলি প্ৰতিষ্ঠা কৰি ক্ষমতা দখলৰ ৰাজনীতি চলি থাকিব৷ এই মিঞাসকলক সামগ্ৰিকভাৱে শত্ৰুৰূপে প্ৰতিষ্ঠা কৰি বাকী ৬৬ শতাংশৰ ভোট লাভ কৰাৰ ৰাজনীতি চলি থাকিব আৰু ইয়াৰ সমান্তৰালভাৱে এই ৩৪ শতাংশ লোকৰ ত্ৰাণকৰ্তাৰ ৰূপত আৱিৰ্ভাৱ হোৱাসকলৰো ৰমৰমীয়া ৰাজনীতি চলি থাকিব৷ 

বিদেশী চিনাক্তকৰণ আৰু বহিষ্কৰণৰ এক ভীষণ জটিল আইনী প্ৰক্ৰিয়া৷ ভাৰত চৰকাৰ, অসম চৰকাৰ এই ক্ষেত্ৰত সম্পূৰ্ণ ব্যৰ্থ৷ কিন্তু এতিয়া সমগ্ৰ বিষয়টোক মিঞাৰ সমৰ্থক আৰু মিঞাৰ বিৰোধী এই দুটা অৱস্থানৰ এটাক বাছি লোৱাৰ এক ৰাজনৈতিক ফান্দত পৰিণত কৰা হৈছে৷ মিঞাৰ বিৰোধীসকলৰ লক্ষ্য ক্ষমতা দখল, মিঞাৰ সমৰ্থকসকলৰ লক্ষ্যও ক্ষমতা দখল৷ এটা অতি জটিল বিষয়ক এনে এক সৰল বাইনেৰীলৈ পৰিৱৰ্তন কৰাৰ বাবে বিষয়টোক লৈ কৰা সকলো গভীৰ আলোচনা অৰ্থহীন হৈ পৰিছে৷ মিঞাৰ সমৰ্থক নে মিঞাৰ বিৰোধী? এই দুটা অৱস্থানৰ এটা ল’বলৈ বাধ্য কৰাব বিচৰা বাইনেৰীটোৱেও এফালে কট্টৰ হিন্দুত্ববাদী বিজেপি-আৰ এছ এছৰ আৰু আনফালে কট্টৰ ইছলামী ৰাজনীতিক লাভৱান কৰে৷

কিন্তু এই সৰলীকৃত বাইনেৰীৰ এটা ফালে থাকিবলৈ বাধ্য কৰাব বিচৰা ৰাজনীতিয়ে অসমৰ-অসমীয়াৰ হিত সাধন কৰিবনে? মিঞাবিৰোধী অৱস্থানেৰে কোনোবা নিৰ্বাচনত জয়ী হ’ব আৰু মিঞাৰ সমৰ্থকৰ অৱস্থানেৰে আন কোনোবা নিৰ্বাচনত জয়ী হ’ব৷ কিন্তু অসমীয়া জাতিৰ, অসমৰ খিলঞ্জীয়াৰ ইয়াৰ ফলত লাভ হ’ব নে লোকচান হ’ব?

মিঞাবিৰোধীসকলে বিচাৰে সকলো মিঞাকে অসমৰ অসমীয়াৰ শত্ৰুৰূপে গণ্য কৰা হওক, তেওঁলোকৰ বিৰুদ্ধে হিংসা-বিদ্বেষ বিয়পোৱা হওক আৰু সেই শত্ৰুতাৰে মিঞাবিৰোধী ভোট থূপ খুৱাই ক্ষমতা হাচিল কৰা হওক৷ মিঞাৰ সমৰ্থকসকলেও নিবিচাৰে অসম চুক্তিৰ ১৯৬৬ চনৰ আগৰ-পাছৰ, ১৯৭১ চনৰ আগৰ-পাছৰ আদিৰ দৰে জটিল বিষয়ৰ অৱতাৰণা কৰি মিঞাৰ মাজত বিভেদ সৃষ্টি হওক৷ বৈধ-অবৈধ  সকলো মিঞাকে একাকাৰ কৰি তেওঁলোকৰ ভোট গোটাই ক্ষমতাৰ অংশীদাৰ হ’বলৈ চেষ্টা কৰা হওক৷ এই দুয়োটাই এতিয়া অসমৰ সফল ৰাজনৈতিক ৰণকৌশল৷

এই বাইনেৰীটোৰ অংশীদাৰ হ’বলৈ অস্বীকাৰ কৰাসকল হয়তো আজিৰ অসমত প্ৰায় অপ্ৰাসংগিক৷ কিন্তু ক্ষমতা দখলৰ এই সফল ৰণকৌশল অসমীয়া জাতিৰ ভৱিষ্যতৰ বাবে শুভ ফলদায়ক হ’বনে? আজিও এই কথা সঁচা নহয়নে যে সকলোকে সামৰি লোৱা এক বহল উদাৰ জাতীয়তাবাদৰ বাহিৰে অসমীয়াৰ আন গত্যন্তৰ নাই? মিঞাসকলৰ অৱস্থান এই ক্ষেত্ৰত কি হ’ব সেই জটিল বিষয়টোৰ আলোচনা হ’ব লাগিব ৰাজনৈতিক ন্যস্ত স্বাৰ্থৰ বাহিৰত৷