ফুল ফুলক, ৰ’দৰে ফুল
সংগীতে যে জাতি, বৰ্ণ,ভাষা, ধৰ্ম, ধনী, দুখীয়া সকলোকে একত্ৰিত কৰিব পাৰে তাৰ প্ৰমাণ জুবিন গাৰ্গৰ মহা প্ৰয়ান৷ জুবিন গাৰ্গৰ আকস্মিক মৃত্যু এক মহা প্ৰয়ানৰ বাদে আন একো নহয়৷ কেৱল অসমতেই নহয়, এজন শিল্পীৰ জনপ্ৰিয়তাই আজি এনেদৰে আলোড়ন সৃষ্টি কৰিলে যে ই ভাৰতবৰ্ষত এক বিৰল ইতিহাসলৈ ৰূপান্তৰ হ’ল৷ মানুহে ভবাতলৈও অধিক জনপ্ৰিয় আছিল জুবিন ৷ জুবিন গাৰ্গৰ মৃত্যু অসমৰ বাবে কেৱল এক বৃহৎ ক্ষতিয়েই নহয়, সাংস্কৃতিক আৰু সামাজিক ক্ষেত্ৰত সদায় এক মহা শূন্যতাই বিৰাজ কৰিব৷ জুবিন গাৰ্গ বুলি ক’লেই যেন এখন বিশাল আকাশ, এখন বিশাল সাগৰ৷ অসমৰ চাৰে তিনি কোটি মানুহক কন্দুৱাই জুবিনৰ গাৰ্গৰ এই মহা প্ৰয়াণ যুগ যুগ ধৰি মানুহে মনত ৰাখিব৷
বিশ্ববিশ্ৰুত শিল্পী মাইকেল জেকছনৰ অকল মৃত্যুত সমগ্ৰ বিশ্ব দুখত ভাগি পৰিছিল৷ কোনেও বিশ্বাস কৰিব কৰিব পৰা নাছিল যে মাইকেল জেকছনৰ মৃত্যু হৈছে৷ ঠিক একেই পৰিৱেশ জুবিন গাৰ্গৰ মৃত্যুত৷ লাখ লাখ জনতাই আশ্ৰুসিক্ত নয়নেৰে জীৱন গাৰ্গক শেষ বিদায় জনাবলৈ অহা দৃশ্য অতিকে বিৰল আৰু মৰ্মান্তিক৷ মাইকেল জেকছনৰ শেষ যাত্ৰাত প্ৰায় আঢ়ৈ লাখ লোকে ভাগ লৈছিল বুলি জনা যায়৷ কিন্তু অসমৰ হিয়াৰ আমথু জুবিন গাৰ্গৰ শেষ যাত্ৰা যেন ইয়াতকৈও বিশাল৷ গণি শেষ কৰিব নোৱাৰা জনতাই জুবিনৰ শেষযাত্ৰাত লগ দিছে৷ লাখ লাখ লোকে জুবিনৰ এই শেষযাত্ৰা বৰ্ণময়, ছন্দোময় কৰি তুলিছে৷ জুবিনৰ গানৰ দৰেই মায়াময় কৰি তুলিছে, জুবিনৰ গানৰ দৰেই বিশাল হৈছে এই প্ৰয়াণ ৷ গানৰ দৰেই সুৰীয়া হৈছে এই আবেগ, গানৰ দৰেই গভীৰ হৈছে এই দুখ৷ মৃত্যুও যে এক শিল্প সেয়া জুবিন গাৰ্গৰ মৃত্যুৱে প্ৰমাণ কৰিছে৷ মৃত্যু ইমান সহজ নহয়৷ কোটি কোটি অনুৰাগীক কন্দুৱাই অহা বাটে গুচি যোৱাটো কিমান কঠিন সেয়া এতিয়া অসমৰ বাট-পথ, অৰণ্য, জীৱ-জন্তু , আকাশ-বতাহ, নদ-নদী, জান-জুৰি সকলোৱে বুজি উঠিছে৷ এজন শিল্পীক প্ৰাণৰ পৰা ভাল পোৱাৰ নিদৰ্শন অসমৰ কোটি কোটি জনতাই দেখুৱাই বিশ্ববাসীক জনাই দিলে যে জুবিন অদ্বিতীয়৷ দুনাই আৰু এজন জুবিন গাৰ্গ সতকাই অসমে নাপায়৷ এই ক্ষতি কাললৈ থাকি যাব৷
অসমৰ সংগীত জগতলৈ জুবিন গাৰ্গৰ অৱদান আলোচনা কৰি শেষ কৰিব নোৱাৰি ৷ কিন্তু জুবিনৰ দৰে মুক্ত কণ্ঠ যে অসমে হেৰুৱালে সেয়া অতিকৈ ডাঙৰ কথা৷ অত্যন্ত সৰল আৰু নিৰ্মল মনৰ মানু্হ আছিল তেওঁ৷ ডেকা, বুঢ়া, শিশু, পুৰুষ-মহিলা সকলো বয়সৰ লোককে আপোন কৰি ল’ব পাৰিছিল তেওঁ৷ গছ-লতা, জীৱ-জন্তু সকলো তেওঁৰ আপোন আছিল৷ জুবিন গাৰ্গে জীৱ-জন্তুক অগাধ মৰম কৰাৰ কথা সকলোৱে জানে৷ যোৰহাটৰ পুৰণি ঘৰটোত থকা এডাল বিশেষ গছক সাৱটি ধৰি কথা পতাৰ কথা সকলোৱে জানে৷ অন্তৰ কিমান বিশাল হ’লে, অন্তৰ কিমান নিকা হ’লে এনেদৰে সকলোকে সমানে ভাল পাব পাৰে৷ পথৰ ভিক্ষাৰী, মানসিকভাৱে ভাৰসম্য নথকা লোকৰ স’তে তেওঁৰ আছিল নিভাজ বন্ধুত্ব৷ সকলোকে সহায় কৰি ভাল পাইছিল তেওঁ৷ নিজৰ সকলো বিলাই দি পৰম আনন্দ লাভ কৰিব পাৰে মাথোঁ এজন প্ৰকৃত মানৱদৰদী শিল্পীয়েহে৷ নিজকে বিলাই দি মানুহৰ মাজত বিলীন হৈ যাব পৰা গুণ বহু কম শিল্পীৰহে থাকে৷ জুবিন আছিল তেনে এজন শিল্পী, যিয়ে কেৱল শিল্প সাধনাৰ মাজৰে মানুহৰ লগত থাকি, মানুহৰ বাবে কাম কৰি, মানুহৰ বুকুত বাঁহ সাজি লৈ গোটেই পৃথিৱীখনকে নিজৰ কাৰি ল’ব পাৰিছিল৷
জুবিন গাৰ্গ এক অনন্য সত্বা৷ সত্যলৈ ভয় কৰা নাছিল তেওঁ৷ দেশৰ সামাজিক, ৰাজনৈতিক, অৰ্থনৈতিক আদি সকলো বিষয়তে মাত মাতিছিল৷ চৰকাৰৰ বেয়া কামক গৰিহণা দিছিল৷ কেৱল গায়কে আৰু গীতিকাৰেই নাছিল, সামাজিকভাৱে অত্যন্ত সজাগ ব্যক্তি আছিল জুবিন গাৰ্গ৷ গণি শেষ কৰিব নোৱাৰা গান গাই ভাৰতৰ বুকুতেই নহয় বিশ্বৰ বুকুত অসমৰ নাম জিলিকাবলৈ সক্ষম হোৱা জুবিন গাৰ্গ আজি নাই বুলি বিশ্বাসেই নহয়৷ অসমৰ এনে এজন লোক নাই যিয়ে জুবিনৰ গান শুনা নাই, অসমৰ এনে এটা অনুষ্ঠান নাই য’ত জুবিনৰ গান বজা নাই৷ জুবিন নহ’লে যেন বসন্ত নাহে ধৰালৈ৷ জুবিন নহ’লে যেন ফুল নুফুলে, তৰা নজ্বলে, ৰ’দে নাহাঁহে, মায়াবিনী ৰাতিৰ ধুমুহা নাহে ৷ সেই জুবিন নাই বুলি কেনেকৈ বিশ্বাস কৰে অসমবাসীয়ে কেনেকৈ মানি লয় এই মৃত্যু৷ কিমান কঠিন এই মৃত্যুৰ সত্য৷
কৈ, লিখি শেষ কৰিব নোৱাৰা এটা জ্যোতিষ্ক আছিল জুবিন গাৰ্গ৷ হঠাৎ নোহোৱা হৈ যোৱা এই জ্যোতিষ্কৰ পোহৰ অসমবাসীৰ বাবে সদায় এক দুঃস্বপ্ন হৈ ৰ’ব৷ বৰ অসহনীয় এই সময়৷ ভূপেন হাজৰিকাৰ পিছতে জুবিন গাৰ্গৰ এই মহা প্ৰয়ানত ম্ৰিয়মাণ আজি সমগ্ৰ জনতা৷ চকুলোৰে উভতাই আনিব পৰা হ’লে হয়তো চকুলোৰ এখন সাগৰ হলহেঁতেন৷ কান্দি কান্দি ঘূৰাই আনিব পৰা হ’লে হয়তো আকাশ আজি চিৰাচিৰ হলহেঁতেন৷ কিন্তু মৃত্যুৱেই হৈছে অন্তিম সত্য৷ কোটি কোটি জনতাৰ চকুলোৰ সাগৰত ডিঙৰা মেলি জুবিন গ’লগৈ৷ কিন্তু অসমক দি থৈ গ’ল এক বিৰাট সম্পদৰ ভাণ্ডাৰ যাৰ কেতিয়াও ক্ষয় নহ’ব৷ তথাপি সকলোৰে এটাই আশা, আকৌ এবাৰ ফুল ফুলক, ৰ’দৰে ফুল৷