সুৰৰ যাদুকৰৰ বিয়োগত
সংস্কৃতি এটা জাতিৰ জীৱনধাৰা৷ জাতিটোৰ ভাষা, সাহিত্য, ৰীতি-নীতি, ধৰ্ম, সুকুমাৰ কলা, স্থাপত্য, ভাস্কৰ্য, সাজ-পোছাক, মাত-কথা, লোকবিশ্বাস আদিৰ সমাহাৰেই সেই জাতিটোৰ সংস্কৃতি৷ সুস্থ শাসন, একনিষ্ঠ সাধনা আৰু সুস্থিৰ নিৰাপত্তাই সংস্কৃতিৰ বিকাশত সহায় কৰে৷ একোজন শক্তিধৰ, বিচিত্ৰ প্ৰতিভাৰে মহীয়ান, অন্তৰ্দৃষ্টিসম্পন্ন গভীৰ চিন্তাশীল মহিষীৰ আকুণ্ঠ প্ৰচেষ্টাতেই একোটা সংস্কৃতিয়ে একোখন সভ্য সমাজৰ ধ্বজাবাহক হিচাপে থিয় দিব পাৰে৷ অসমৰ কলা-সংস্কৃতিৰ আকাশত তিৰ্বিৰাই থাকি সমগ্ৰ জাতিটোকে পোহৰাই তোলা উজ্জ্বল নক্ষত্ৰ দুটাই হৈছে মহাপুৰুষ শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱ আৰু মহাপুৰুষ মাধৱদেৱ৷ গুৰু দুজনাৰ অপ্ৰাণ প্ৰচেষ্টাত যিদৰে জাতিটোৱে কু-সংস্কাৰৰ অটল গহ্বৰৰ পৰা নিজকে সভ্যতাৰ দিশলৈ আগুৱাই লৈ যাবলৈ সক্ষম হৈছিল, আধুনিক যুগৰ ক্ষেত্ৰতো এনে কেইজনমান মনীষীৰ হাতত ধৰিয়েই অসমীয়া কলা-সংস্কৃতিয়ে আৰু এখোপ ওপৰলৈ উঠিব পাৰিছিল৷ মহাপুৰুষ শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱক যিদৰে পুৰণি অসমীয়া সংস্কৃতিৰ জন্মদাতা বুলি ক’ব পাৰোঁ, ঠিক সেইদৰে অসমৰ সামাজিক জীৱনত আধুনিক সংস্কৃতিৰ বীজ সিঁচা খেতিয়কজনেই হ’ল ৰূপকোঁৱৰ জ্যোতিপ্ৰসাদ আগৰৱালা৷ তেওঁৰ বৌদ্ধিক কৰ্ষণ আৰু একনিষ্ঠ শিল্প-সাহিত্যকৰ্মই অসমীয়া সংস্কৃতিক বিপুলায়তন প্ৰদান কৰিছিল৷
ৰূপকোঁৱৰৰ প্ৰায় সমান্তৰালকৈ অসমীয়া সংস্কৃতিলৈ পাহাৰসম অৱদান আগবঢ়াইছিল কলাগুৰু বিষ্ণুপ্ৰসাদ ৰাভাই৷ একাধাৰে কবি, সাহিত্যিক, গীতিকাৰ, সুৰকাৰ, নাট্যকাৰ, অভিনেতা আৰু বিপ্লৱী কলাগুৰুৱে বিশ্বৰ ছন্দে ছন্দে অসমীয়া কলা-সংস্কৃতিক যি পূৰ্ণতা দিছিল, সি আছিল অকল্পনীয়৷ তাৰ পাছত আহিল সুধাকণ্ঠ ড॰ ভূপেন হাজৰিকা৷ অসমীয়া সংস্কৃতিৰ পথাৰখনত ড॰ ভূপেন হাজৰিকাৰ অৱদান অপৰিসীম৷ গীতিকাৰৰ পৰা নাট্যকাৰলৈকে, কবিৰ পৰা গায়কলৈকে শিল্পীজনে কেৱল অসমীয়া সাংস্কৃতিকে চহকী কৰি থৈ যোৱা নাই; অসমৰ সমাজ জীৱনৰ প্ৰতিটো ঘটনা-পৰিঘটনাক গানৰ মাজেৰে ব্যাখ্যা কৰি সমগ্ৰ অসমীয়া সমাজখনক একতাৰ ডোলেৰে বান্ধি সমৃদ্ধ কৰি গৈছে৷ তেওঁৰ সৃষ্টিয়েই এক সাহ আছিল অসমীয়াৰ৷ ড॰ ভূপেন হাজৰিকাৰ গীত বিগত কেইবাটাও প্ৰজন্মৰ বাবে আছিল সুৰৰ আফিং৷
কিন্তু নৱপ্ৰজন্মটোক অসমীয়া গীতেৰে বান্ধি ৰখাটো বৰ সহজ কথা নাছিল৷ নৱপ্ৰজন্মৰ ৰুচি, চিন্তা বা দৰ্শন বহু বেলেগ৷ তেওঁলোকক অসমীয়া ভাষা, সংস্কৃতি বা গানৰ প্ৰতি ধাউতি যোগোৱাটো অসমীয়া সমাজখনৰ বাবে এক বৃহৎ প্ৰত্যাহ্বান আছিল৷ তেনে এক প্ৰত্যাহ্বানৰ সময়তেই অসমত আৱিৰ্ভাৱ হৈছিল জুবিন গাৰ্গৰ৷ এতিয়াৰ আৰু আগৰ প্ৰজন্মটোক অসমীয়া গান শুনিবলৈ শিকাইছিল জুবিনে৷ কি সৃষ্টি আছিল সেই গানত! কি শব্দৰ মায়াজাল! আজিৰ প্ৰজন্মটোৱে যদি অসমীয়া গান শুনি আছে, তাৰ সমগ্ৰ কৃতিত্ব যায় এই জুবিন গাৰ্গলৈ৷ আজিৰ প্ৰজন্মটো যদি অসমীয়া ভাষাটোৰ প্ৰতি আগ্ৰহী, তাৰো সিংহভাগ কৃতিত্ব যায় এই জুবিন গাৰ্গলৈকে৷ যি কেইজনমান বিচিত্ৰ প্ৰতিভাৰে মহীয়ান মনীষীৰ প্ৰচেষ্টাত জাতিটোৰ সংস্কৃতিয়ে প্ৰাণ পাই উঠিছে, তাৰ ভিতৰত জুবিন গাৰ্গ অন্যতম এজন৷ ৰূপকোঁৱৰ জ্যোতিপ্ৰসাদ আগৰৱালা, কলাগুৰু বিষ্ণুপ্ৰসাদ ৰাভা আৰু সুধাকণ্ঠ ড॰ ভূপেন হাজৰিকাৰ পাছতেই নাম ল’ব লাগিব জুবিন গাৰ্গৰ৷
জুবিন গাৰ্গৰ সৃষ্টিয়ে জাতিটোক এনেকৈ সমৃদ্ধ কৰি ৰাখিলে যে আমি আমৃত্যু এই ধাৰ সুজিব নোৱাৰিম৷ জুবিন নথকা হ’লে অসমীয়া গীতৰ আদৰ ভূপেন হাজৰিকাৰ লগতেই শেষ হ’লহেতেন৷ এতিয়া ঘৰে-বাটে-হাটে বাজি থকা অসমীয়া গানবোৰৰ স্থান হিন্দী গীতে ল’লেহেঁতেন৷ লোক-সংস্কৃতিৰ বহু গীতৰ অকাল মৃত্যু ঘটিলেহেঁতেন৷ অসমৰ বহু লোক-সংস্কৃতিৰ প্ৰতি আজিৰ প্ৰজন্ম বৈৰাগ্য হ’লহেঁতেন৷ জুবিনে প্ৰতিটো জনগোষ্ঠীৰ ত্ৰিছ হাজাৰৰো অধিক গীত গাই যিদৰে জাতিটোক সমৃদ্ধ কৰিলে; কমেও শ বছৰলৈ এই অৱদানে জাতিক জীয়াই ৰাখিব৷ আজি জুবিন গ’লগৈ৷ বাকৰুদ্ধ জাতি৷ আকৌ এটা গান শেষ হ’ল, আকৌ এটা ধুমুহা নোহোৱা হ’ল৷ যিটো গানে, যিটো ধুমুহাই সমগ্ৰ জাতিটোক জীপাল কৰি ৰাখিছিল৷ বুঢ়াৰ পৰা শিশুলৈকে প্ৰত্যেকজনেই হয়তো আজি অন্তৰৰ পৰা কান্দিছে৷ জাতিৰ ইতিহাসত ১৯ ছেপ্টেম্বৰ দিনটো অন্যতম এটা অভিশপ্ত দিন, যিটো দিনত জাতিয়ে এটা অমূল্য সম্পদ হেৰুৱালে, জাতিয়ে এটা আশাক হেৰুৱালে, জাতিয়ে এটা সৃষ্টিক হেৰুৱালে৷ যিমান হেৰুৱালে আৰু সিমান পাবলৈ হয়তো বাকী থাকি গ’ল৷