অম্বিকাগিৰীৰ ‘মায়াৱিনী’ আৰু অসমীয়া উদ্যোগী

অসমৰ নতুন প্ৰজন্মৰ বহুতেই এতিয়া কৃষিকাৰ্যত মনোনিৱেশ কৰিছে আৰু আত্মনিৰ্ভৰশীল হৈ উঠিছে; নতুন প্ৰজন্মৰ মাজৰ বহুজন অসমীয়াই অসমতে ক্ষুদ্ৰ উদ্যোগ আৰম্ভ কৰিছে নাইবা ব্যৱসায় আদি আৰম্ভ কৰি নিজেতো আত্মনিৰ্ভৰশীল হৈছেই, লগতে আনকো সংস্থাপন দিছে৷ এনেকুৱা বা-বাতৰি প্ৰায়েই বিভিন্ন সংবাদ মাধ্যমত প্ৰকাশ পাই থাকে৷ নতুনকৈ উঠি অহাচামক উৎসাহিত কৰিব পৰা খবৰ এইবোৰ৷ এইধৰণে সৰু-সুৰা ব্যৱসায় এটা কৰিয়েই হওক বা ক্ষুদ্ৰ উদ্যোগ এটা স্থাপন কৰিয়েই হওক কিম্বা কৃষিকাৰ্যৰ জৰিয়তেই হওক স্বনিৰ্ভৰশীল হৈ উঠাটো শলাগিবলগীয়া কথা৷ অন্ততঃ চৰকাৰী চাকৰি এটা পালেই জীৱনটো সুখৰ হৈ উঠিব বুলি ভবা আওপুৰণি আৰু ভিত্তিহীন মানসিকতাটোৰ পৰা ওলাই আহি তেওঁলোকে এটা নতুন দৃষ্টান্ত দাঙি ধৰিছে৷

এইখিনিলৈকে নিশ্চয় কাৰো আপত্তি কৰিবলগীয়া একো নাথাকিব৷ কিন্তু ভালকৈ মন কৰিলে দেখা যায় যে আমাৰ দৌৰ কিন্তু সিমানখিনিতেই সীমাবদ্ধ হৈ আছে৷ আজি বহু অসমীয়াই দেশে-বিদেশে নিজৰ বিদ্যা-বুদ্ধিৰ বলত মোটা অংকৰ দৰমহা লৈ চাকৰি-বাকৰিও কৰি আছে৷ বহুজনে নিজৰ লগতে অসমৰো নাম উজলাইছে৷ কিন্তু অসমতে থাকি এটা ডাঙৰ উদ্যোগ বা একোটা বৃহৎ ঠিকা-ঠুকলিৰ কাম কৰি কেইজন অসমীয়া স্বাৱলম্বী হৈছে সেইটো কিন্তু এটা ডাঙৰ প্ৰশ্ন৷ তাৰ অৰ্থ এইটো নহয় যে এই কাম কৰিব পৰা মানুহ অসমত নাই৷ আছে৷ কিন্তু সিমানখিনি পৰ্যায়লৈ আগবাঢ়ি যাব পৰাকৈ তেনে কোনো আন্তঃগাঁথনি নাই আৰু আগবঢ়াই নিব পৰাকৈ চৰকাৰৰ কোনো দূৰদৃষ্টিও নাই৷ এই যে আজিও চৰকাৰৰ বিভিন্ন বিভাগৰ বৃহৎ বৃহৎ যোগান, ঠিকা, নিৰ্মাণকাৰ্য আদি কামৰ দায়িত্ব অসমৰ বাহিৰৰ ব্যক্তি বা প্ৰতিষ্ঠানসমূহে লাভ কৰে, সেইধৰণৰ কাম কৰিবলৈ অসমত জানো উপযুক্ত মানুহ বা প্ৰতিষ্ঠান নাই? নিশ্চয় আছে৷ কিন্তু প্ৰকৃত কথাটো হ’ল তেনে বৃহৎ কামবোৰৰ বাবে নিবিদাত ভাগ ল’বলৈ চৰকাৰে এনে কিছুমান সাংঘাতিক ধৰণৰ চৰ্ত বান্ধি দিয়ে যিখিনি পূৰণ কৰাটো অসমৰ অধিকাংশ ব্যৱসায়ীৰ বাবে কেৱল কঠিনেই নহয় অসম্ভৱো৷ অথচ বহুক্ষেত্ৰত তেনে কঠোৰ চৰ্ত আৰোপ নকৰিলেও কিন্তু চলি যায়৷ ইয়াৰ ফলত অসমৰ থলুৱা উদ্যোগী-ব্যৱসায়ীয়ে বলে নোৱৰা সেই শ শ কোটি টকীয়া কাম অনায়াসে লাভ কৰে ৰাজ্যৰ বাহিৰৰ বেপাৰীয়ে বা কোম্পানীয়ে৷ এইধৰণৰ কথা-বতৰাবোৰ ওলালেই ইয়াৰ উত্তৰটো চৰকাৰৰ পৰা আহে এনেধৰণে যে এনে কামৰ বাবে সকলোধৰণৰ প্ৰক্ৰিয়া অনলাইনযোগে আৰু সকলোৰে বাবে মুকলি ৰখা হয়৷ গতিকে এইক্ষেত্ৰত কোনোবা বিশেষ পক্ষৰ প্ৰতি দৰদ দেখুওৱাৰ প্ৰশ্নই উঠিব নোৱাৰে৷ আচলতে প্ৰশ্নটো সেইটো নহয়৷ প্ৰশ্নটো হ’ল আন বৃহৎ ৰাজ্যৰ সৈতে ফেৰ মাৰিব নোৱৰা অসমৰ দৰে সৰু ৰাজ্য এখনত সঁচা অৰ্থত এচাম থলুৱা বৃহৎ উদ্যোগী বা ব্যৱসায়ী জন্ম দিবলৈ হ’লে চৰকাৰখন কিছু ক্ষেত্ৰত নমনীয় আৰু শিথিল হ’বই লাগিব৷ অসমীয়া খিলঞ্জীয়া ব্যৱসায়ীয়ে বা উঠি অহাচামৰ উদ্যোগীসকলে বলে নোৱৰা কিছুমান চৰ্ত বান্ধি দিলে অৰ্থনৈতিকভাৱে শক্তিশালী এই বহিঃৰাজ্যৰ বেপাৰী-ব্যৱসায়ীয়ে অনন্তকালজুৰি অসমৰ পৰা শ শ কোটি টকা লৈ গৈয়েই থাকিব৷ যাৰ ফলত কস্মিনকালেও অসমত জন্ম নহ’ব এজন থলুৱা বৃহৎ উদ্যোগপতি বা ব্যৱসায়ী৷ আজিৰ তাৰিখত অসমত শ শ বা হাজাৰ কোটিৰ কাম কৰাৰ ক্ষমতা থকা দুই-এজন থলুৱা ব্যৱসায়ী নথকা নহয়, আছে৷ কিন্তু সেয়াই জানো যথেষ্ট?

ৰাজ্য চৰকাৰে বছৰে বছৰে এডভাণ্টেজ আছাম পাতি আহিছে ঠিকেই৷ কিন্তু ইয়াৰ ফলত থলুৱা বৃহৎ উদ্যোগীৰ জন্ম হৈছেনে? এডভাণ্টেজ আছাম পাতি অসমত বিনিয়োগ কৰিবলৈ আম্বানি, আদানি, ৰামদেৱ আদিক মাতি আনিছে৷ চৰকাৰৰ যুক্তি– ইয়াৰ ফলত অসমত উদ্যোগীকৰণ প্ৰসাৰিত হ’ব, নিয়োগ সৃষ্টি হ’ব৷ কিন্তু অসমৰ পৰা এনেকুৱা আম্বানি-আদানি নহ’লেও তাৰ আশে-পাশে যাব পৰাকৈ হ’লেও দুই-চাৰিজন অসমীয়া উদ্যোগপতি সৃষ্টি কৰাৰ ক্ষেত্ৰত চৰকাৰে কিবা সহায় কৰিছেনে? নাই কৰা৷ অসমীয়াই কেৱল আম্বানি-আদানিৰ উদ্যোগত চাকৰি এটা কৰিয়েই জীৱন পাত কৰিব লাগে নেকি? প্ৰথমজন সফল অসমীয়া উদ্যোগী আৰু ব্যৱসায়ী বুলিলেই জনা যায় সাউদ ভোলানাথ বৰুৱাক৷ যাৰ নামেৰে আজিও গুৱাহাটীত মূৰ দাঙি সগৌৰৱেৰে থিয় হৈ আছে বি বৰুৱা কলেজ৷ সাহিত্যৰথী লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱাও আছিল এজন সফল ব্যৱসায়ী৷ অসমীয়া জাতিয়ে ৰসৰাজ বুলি জনা বেজবৰুৱাক কিন্তু ওড়িশাই জানে এজন প্ৰখ্যাত সাহিত্যিকৰ লগতে এজন সফল ব্যৱসায়ী বুলিহে৷ বহুতেই হয়তো নাজানে যে অসমীয়া জাতিৰ তেজত জাতীয়তাবাদৰ বীজ প্ৰোথিত কৰা, অসমখনক সাহিত্যৰ লগতে উদ্যোগীকৰণৰ ক্ষেত্ৰতো এক নতুন ৰূপ দিয়াৰ বাবে আপ্ৰাণ চেষ্টা চলোৱা অন্যতম ব্যক্তিজনেই আছিল অসমকেশৰী অম্বিকাগিৰী ৰায়চৌধুৰী৷ দেশ স্বাধীন হোৱাৰ বহু বছৰ পূৰ্বেই অসমীয়া ডেকাশক্তিৰ মনত ব্যৱসায় আৰু উদ্যমিতাৰ এক ভাব জগাই তুলিবলৈ, এটা আদৰ্শ দেখুৱাবলৈ তেওঁ প্ৰথমে মাহে বিছ টকা ভাৰাত লৈছিল এটা ছপাশাল৷ সেই ছপাশালৰ পৰাই সৃষ্টি হৈছিল অনেক যুগজয়ী সাহিত্য৷ কেৱল সিমানেই নহয়, ১৯৩০ চনতেই অম্বিকাগিৰী ৰায়চৌধুৰীয়ে ‘মায়াৱিনী কেমিকেল ৱৰ্কছ’ নামৰ এটা উদ্যোগ প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল৷ তাত উৎপাদন হৈছিল চিয়াঁহী, তেল, চাবোন আদি৷ বজাৰো দখল কৰিছিল ‘মায়াৱিনী’ৰ উৎপাদনে৷ এইবোৰেই একো একোটা চানেকি৷ অসমীয়া যে এটা সোৰোপা জাতি নহয় তাক প্ৰমাণ কৰিবলৈ জাতিটোৰ নতুন প্ৰজন্মই বাণিজ্যত হাত দি সফল হ’বই লাগিব৷ কেৱল চৰকাৰী চাকৰি এটাই জীৱন নহয়৷ তেনেকৈ পৰিয়াল বাচিব ঠিকেই, জাতি কিন্তু নাবাচে৷