অসুৰক্ষিত পথ আৰু অভ্যস্ত জনগণ

কেতিয়াবা কেতিয়াবা আমি দেখোঁ বিদেশৰ পৰা  অহা প্ৰবাসী অসমীয়াই মাজে মাজে অভিযোগ কৰে– অসমৰ যাতায়াত ব্যৱস্থাক লৈ, কেতিয়াবা চাফ-চিকুণতাক লৈ৷ বহু সময়ত তেওঁলোকৰ অভিযোগবোৰৰ আঁৰত তেওঁলোকৰ পশ্চিমীয়া দেশৰ অভ্যস্ত জীৱনশৈলী; কাৰণ সেইবোৰ দেশত পথ সুৰক্ষাক খুবেই বেছি গুৰুত্ব দিয়া হয়৷ তেওঁলোকো অভ্যস্ত হৈ যায় এক সুৰক্ষিত যাতায়াত ব্যৱস্থাত, ঠিক যেনেকৈ অসমৰ মানুহ অভ্যস্ত হৈ গৈছে অসুৰক্ষিত পথ আৰু যাতায়াত ব্যৱস্থাত৷ অৱশ্যে, চৰকাৰী খৰচত বিদেশ ভ্ৰমণ কৰি থকা নেতাসকলে কিয় তেনেকুৱা পথ সুৰক্ষাৰ নিয়ম অসমত প্ৰযোজ্য নকৰে, সেয়া বুজিবলৈ অলপ টান৷ সৰস্বতী পূজাৰ আনন্দৰ সময়তে গুৱাহাটী মহানগৰীৰ কাহিলীপাৰাত অলপতে পথ দুৰ্ঘটনাত এগৰাকী যুৱতীৰ মৃত্যু হৈছে আৰু ইমানেই দুৰ্ভাগ্যজনক যে ১০৮ এম্বুলেঞ্চৰ খুন্দাতেই যুৱতীগৰাকীৰ মৃত্যু হৈছে৷ অৰ্থাৎ এম্বুলেঞ্চ চালকসকলেও নিয়ম-কানুন মানি বাহন নচলায় বা যাতায়াতৰ নামত হয়তো একো নিয়ম প্ৰযোজ্যই নহয়৷ এজন বিশেষভাৱে সক্ষম ব্যক্তিৰ বাবে মহানগৰীৰ ৰাস্তা পাৰ হোৱা প্ৰায় অসম্ভৱ৷ কাৰণ কোনো পেডেষ্টি˜য়ান ক্ৰছিং লাইট থকা জেব্ৰা ক্ৰছিং নাই৷ বা এই ক্ৰছিংবোৰৰ ৰঙো বৰষুণত উটি গৈছে৷ অসমৰ আন আন জিলাৰ ক্ষেত্ৰতো একে কথাই প্ৰযোজ্য৷ গাড়ীবোৰ চলি থকাৰ মাজতেই এজন ব্যক্তিয়ে ৰাস্তা পাৰ হোৱাৰ বাদে আৰু গত্যন্তৰ নাই৷ যিহেতু প্ৰশাসনিকভাৱেও কোনোধৰণৰ পদক্ষেপ লোৱা নহয়, সেয়ে মানুহ অভ্যস্ত হৈ গৈছে আৰু যিসকলে নিয়ম মানি ভাল পায়, তেওঁলোকেও নিয়ম ভাঙিবলৈ বাধ্য হৈ গৈছে, কাৰণ নিয়ম ভঙাটোৱেই নিয়ম যেন হৈ পৰিছে; নহ’লে ঘণ্টাৰ পাছত ঘণ্টা চাৰিআলি পাৰ হ’বলৈ ৰৈ থকাৰ বাদে অসমত আৰু কোনো গত্যন্তৰ নাই৷ যান-বাহন চলোৱা ব্যক্তিসকলৰো কোনোধৰণৰ দায়বদ্ধতা নাই৷ উপায় নাপাই মানুহে দুৰ্ঘটনাপ্ৰৱণ অঞ্চলত উপাসনা গৃহ সাজিবলৈ লৈছে৷ ট্ৰেফিক নিয়ম অমান্য কৰিলে জৰিমনা বিহাটো যথেষ্ট প্ৰয়োজনীয়, কাৰণ তাৰ ফলত লাহে লাহে চালকসকলে কিছুমান নিয়ম-নীতি মানিবলৈ বাধ্য হ’ব৷ কিন্তু এইটো এটা প্ৰাসংগিক প্ৰশ্ন– যদি তাত নিয়মেই নাই, যদি ৰাস্তাই মানুহে ক্ৰছ কৰিব নোৱাৰে, তেতিয়া দোষ কাক দিয়াটো উচিত হ’ব? বিশ্ব স্বাস্থ্য সংস্থাৰ মতেও প্ৰতিবছৰে এক দশমিক তিনি নিযুত মানুহৰ পথ দুৰ্ঘটনাত মৃত্যু হয় আৰু ইয়াৰে নব্বৈ শতাংশ বা ততোধিক নিম্ন আৰু মধ্য আয়ৰ দেশতে হয় আৰু ৭৩ শতাংশ দুৰ্ঘটনাজনিত মৃত্যু পঁচিছ বছৰৰ তলৰ লোকৰ হোৱা দেখা যায়৷ আৰু এবাৰ দুৰ্ঘটনা এটা হোৱাৰ পাছত পুলিচ বিষয়াসকল তাত উপস্থিত হয়৷ তেওঁলোকেও এম্বুলেঞ্চৰ বাবে ৰৈ থাকিব লাগে৷ এইক্ষেত্ৰত তেওঁলোকক ‘বাইষ্টেণ্ডাৰ্ড কেয়াৰ’ৰ বাবে প্ৰশিক্ষণ দিয়াব পৰা যায় আৰু বহু সময়ত ব্যৱসায়িক যান-বাহনবোৰ যদি সুৰাসক্ত হৈ চলায়, হাতত ম’বাইল ফোন লৈ যদি চলায়, তাৰ প্ৰতিবাদ কৰা উচিত৷ কিন্তু জনগণ যেতিয়া অভ্যস্ত হৈ যায়, তেতিয়া প্ৰতিবাদ নহয়, যি হৈছে, যি কৰিছে তাকেই মানি লয়৷ এখন দেশৰ উন্নয়ন তাৰ নাগৰিকৰ চিন্তাৰ উচ্ছতাৰ ওপৰতো নিৰ্ভৰশীল; কিন্তু নাগৰিক যদি অভ্যস্ত হৈ যায় এনেকুৱা এটা ব্যৱস্থাত য’ত কেৱল এক অৰাজক যাতায়াত ব্যৱস্থা বৰ্তি থাকে, তেতিয়া সেই দেশ বা ৰাজ্যৰ বাস্তৱিক উন্নয়ন হৈছে বুলি ক’ব পৰা নাযায়৷  পশ্চিমীয়া দেশত এটা নিৰ্দিষ্ট সময়ৰ বাবে পথচাৰী পাৰ হ’বলৈ সুবিধা কৰি দিয়া হয়৷ কেৱল ট্ৰেফিক লাইটৰ দ্বাৰাই সকলো নিয়ন্ত্ৰিত হয়৷ এনেকুৱা একো সুবিধা গুৱাহাটীত নাই, যোৰহাটতো নাই৷ শাৰীৰিকভাৱে অক্ষম মানুহৰ বাবে ৰাজপথ ইপাৰ-সিপাৰ হোৱাটো অসম্ভৱ৷ সক্ষমসকলেও প্ৰত্যেক মুহূৰ্ততে জীৱনৰ লগত খেলা কৰিবলগীয়া হয় আৰু কেতিয়াবা তীব্ৰবেগী বাহনে এনেকৈয়ে মানুহক খুন্দিয়াই থৈ যায়৷